Warianty genetyczne a leczenie otyłości. Analiza dla semaglutydu i tirzepatydu

Komentarz redakcji

Badanie GWAS przeprowadzone w grupie 27 885 pacjentów wykazało wpływ wybranych wariantów genetycznych na skuteczność i tolerancję semaglutydu oraz tirzepatydu. Wykryta zależność wariantu SNP rs10305420 z ubytkiem masy ciała jest istotna statystycznie, lecz nie wpływa na rokowanie kliniczne. Dane o działaniach niepożądanych pozyskano od uczestników za pomocą kwestionariuszy samoopisowych.

Najważniejsze

  • Badanie GWAS na grupie blisko 28 tys. pacjentów zidentyfikowało wariant genu GLP1R (rs10305420) powiązany z większym ubytkiem masy ciała.
  • Homozygotyczni nosiciele wariantu rs10305420 osiągali spadek wagi większy zaledwie o 1,28% (ok. 1,3 kg przy masie ciała 100 kg).
  • Wykryto także warianty genetyczne w obszarach genów GLP1R oraz GIPR powiązane z częstszym występowaniem nudności i wymiotów.
  • Choć zależność jest istotna statystycznie, jej efekt kliniczny jest zbyt mały, by uzasadniać wykonywanie rutynowych testów genetycznych przed włączeniem leczenia.
·
2 min

Naukowcy przeanalizowali dane genomowe niemal 28 tys. pacjentów przyjmujących leki z grupy GLP-1 i GIP. Zidentyfikowali warianty genetyczne powiązane z wielkością ubytku masy ciała oraz ryzykiem wystąpienia nudności.

Unsplash — Warren Umoh
Unsplash — Warren Umoh

Naukowcy przeanalizowali dane genomowe 27 885 pacjentów stosujących leki na otyłość – semaglutyd i tirzepatyd. Zidentyfikowali warianty genetyczne genów receptorów GLP-1 i GIP powiązane ze statystycznie istotną zmianą ubytku masy ciała oraz z ryzykiem wystąpienia nudności i wymiotów.

W ramach badania asocjacyjnego całego genomu (GWAS), zatytułowanego Genetic predictors of GLP1 receptor agonist weight loss and side effects, specjaliści przeanalizowali 950 tys. wariantów genetycznych u osób dorosłych. Na podstawie uzyskanych danych zidentyfikowali wariant genu receptora GLP-1, oznaczony jako SNP rs10305420, który koreluje z większą redukcją masy ciała. Heterozygoci, czyli osoby z jedną kopią tego wariantu, osiągali ubytek masy ciała większy o 0,64%. Z kolei u homozygot, nosicieli dwóch kopii wariantu, spadek wagi był większy o 1,28% w porównaniu z grupą odniesienia. Poziom istotności statystycznej dla tej zależności wyniósł p = 2,9 × 10⁻¹⁰.

Badacze wykryli również dwa warianty genetyczne położone w bezpośrednim sąsiedztwie genu receptora GLP-1, które wiążą się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia ogólnych działań niepożądanych podczas kuracji. Wskazali także pojedynczy wariant w obszarze genu receptora GIP, którego obecność korelowała z częstszym zgłaszaniem wymiotów przez pacjentów. Wszystkie dane dotyczące ubytku masy ciała oraz objawów niepożądanych ze strony układu pokarmowego pozyskano od uczestników za pomocą kwestionariuszy samoopisowych.

Znaczenie kliniczne i perspektywy

Leki z grupy agonistów GLP-1 oraz GIP wykazują wysoką skuteczność, pozwalając na średni spadek masy ciała pacjentów w przedziale 15–22%. W medycynie metabolicznej za próg realnej istotności klinicznej przyjmuje się ubytek wagi wynoszący minimum 5%. Oznacza to, że wykazana w badaniu różnica odpowiada zaledwie 0,6–1,3 kg u osoby z wagą wyjściową 100 kg. Osiągnięty rezultat ma charakter wyłącznie istotny statystycznie i nie wpływa na rokowanie terapeutyczne pacjenta. Z tego względu obowiązujące standardy medyczne nie zalecają obecnie wykonywania testów genetycznych przed włączeniem leczenia semaglutydem lub tirzepatydem.

Praktyczne zastosowanie uzyskanych wyników w codziennej pracy lekarza pozostaje na tym etapie ograniczone. Zidentyfikowany efekt genetyczny jest zbyt mały, aby samodzielnie decydował o doborze preparatu. W dłuższej perspektywie zebrane dane genetyczne mogą jednak posłużyć naukowcom do opracowania złożonych modeli poligenicznych, wspierających personalizację leczenia otyłości w przyszłości.

Kluczowe liczby badania GWAS nad agonistami receptorów GLP-1 i GIP

27 885
Wielkość próby badawczej
Osoby dorosłe przyjmujące semaglutyd lub tirzepatyd objęte analizą genomową
950 000
Analizowane warianty
Liczba przeanalizowanych wariantów genetycznych w badaniu GWAS
15–22%
Skuteczność leczenia
Średni spadek masy ciała uzyskiwany dzięki terapii agonistami GLP-1/GIP
min. 5%
Próg istotności klinicznej
Minimalna zmiana wagi uznawana w medycynie metabolicznej za znaczącą

Wpływ obecności wariantu SNP rs10305420 (gen GLP1R) na ubytek masy ciała

Profil genetycznyLiczba kopii wariantu rs10305420Dodatkowy spadek masy ciałaSzacunkowy dodatkowy ubytek wagi (dla wagi wyjściowej 100 kg)
Grupa odniesienia (brak wariantu)00%0,0 kg
Heterozygota1+0,64%+0,64 kg
Homozygota2+1,28%+1,28 kg

Najczęstsze pytania

Czy warto wykonać test genetyczny przed rozpoczęciem terapii semaglutydem lub tirzepatydem?
Obecnie standardy medyczne nie zalecają przeprowadzania testów genetycznych. Wpływ zidentyfikowanych wariantów na ubytek wagi wynosi zaledwie 0,6–1,3 kg i nie przekłada się na realne rokowanie terapeutyczne.
Jakie czynniki genetyczne wpływają na ryzyko skutków ubocznych, takich jak nudności czy wymioty?
Badacze zidentyfikowali warianty genetyczne w pobliżu genu receptora GLP-1 (związane z ogólnymi działaniami niepożądanymi) oraz w obszarze genu receptora GIP (skorelowany z częstszym pojawianiem się wymiotów).
Co oznacza różnica między istotnością statystyczną a istotnością kliniczną w tym badaniu?
Oznacza to, że zależność matematyczna między wariantem genetycznym a ubytkiem wagi jest pewna i nie jest dziełem przypadku, ale różnica w wadze (ok. 1 kg) jest na tyle mała, że nie zmienia przebiegu ani skuteczności leczenia z medycznego punktu widzenia.
Jakie znaczenie dla przyszłości medycyny mają wyniki tego badania?
Chociaż pojedyncze warianty mają mały wpływ, zebrane dane genomowe pozwolą w przyszłości na tworzenie tak zwanych wskaźników ryzyka poligenicznego (PRS). Mogą one ułatwić spersonalizowany dobór leku u pacjentów z otyłością.

Słownik pojęć

GWAS
Badanie asocjacyjne całego genomu (Genome-Wide Association Study) polegające na skanowaniu wariantów genetycznych w całym genomie wielu osób w celu znalezienia powiązań z konkretną cechą lub chorobą.
Semaglutyd
Analog ludzkiego glucagon-like peptide-1 stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz otyłości, zmniejszający łaknienie i opóźniający opróżnianie żołądka.
Tirzepatyd
Podwójny agonista receptorów GLP-1 oraz GIP, stosowany w farmakoterapii otyłości i cukrzycy typu 2, wykazujący bardzo wysoką skuteczność redukcji masy ciała.
SNP (Single Nucleotide Polymorphism)
Pojedyncza zmiana w sekvencji DNA (Polimorfizm pojedynczego nukleotydu) występująca u części populacji.
Heterozygota
Osobnik posiadający dwie różne wersje (allele) danego genu na chromosomach homologicznych.
Homozygota
Osobnik posiadający dwie identyczne wersje (allele) danego genu na obu chromosomach.
GIP (Glucose-dependent Insulinotropic Polypeptide)
Jelitowy hormon inkretynowy stymulujący wydzielanie insuliny i odgrywający rolę w regulacji bilansu energetycznego organizmu.

Pierwsi napisali na ten temat

Komentarze (0)

0/2000

Powiązane artykuły

Wyjaśniono, dlaczego Ozempic nie działa na każdego 

Badanie opublikowane 5 czerwca 2026 roku wskazuje, że genetyka może wpływać na skuteczność leków GLP-1 stosowanych w cukrzycy typu 2. U osób z wariantami genu PAM rzadziej osiągano cele kontroli glikemii po leczeniu.

6 czerwca 2026

Geny mogą decydować o skuteczności leków odchudzających: semaglutidu i tirzepatidu

Naukowcy opisali związek między wariantami genów a tym, jak pacjenci reagują na semaglutid i tirzepatid. Analiza 27 885 osób objęła 950 tys. wariantów genowych i wykazała wpływ części z nich na utratę masy ciała oraz nudności i wymioty. Wyniki mogą pomóc w doborze bardziej spersonalizowanej terapii otyłości.

9 lipca 2026

Naukowcy z Cambridge wyjaśniają paradoks działania leków na otyłość

Badanie opublikowane w czasopiśmie „Nature Metabolism” wyjaśnia paradoks działania leków o przeciwstawnym wpływie na receptor GIPR. Eksperymenty na myszach wykazały, że efekty terapii zależą od konkretnego obszaru mózgu. Odkrycie to może pomóc w projektowaniu skuteczniejszych terapii skojarzonych przeciw otyłości.

15 sierpnia 2026

Leki z grupy GLP-1 aktywują neurony głodu, stymulując spalanie tłuszczu

Badanie opublikowane w czasopiśmie „PNAS” podważa przekonanie, że semaglutyd działa wyłącznie poprzez hamowanie łaknienia. Zablokowanie neuronów AgRP u samic myszy całkowicie zatrzymało redukcję tkanki tłuszczowej. Autorzy zwracają jednak uwagę na brak badań u ludzi oraz na różnice między płciami.

31 sierpnia 2026

Tirzepatid: Nowa nadzieja w walce z otyłością i cukrzycą typu 2?

W badaniu z udziałem 2539 osób z otyłością, w tym 1032 z prediabetes, tirzepatid podawany raz w tygodniu dawał wyraźnie lepsze wyniki niż placebo. Po 176 tygodniach uczestnicy tracili więcej masy ciała, a cukrzyca typu 2 rozwijała się u nich znacznie rzadziej. Najczęstsze działania niepożądane miały charakter żołądkowo-jelitowy.

7 sierpnia 2026

Tirzepatid zmniejsza ryzyko zaostrzeń niewydolności serca u pacjentów z otyłością

Na łamach „The New England Journal of Medicine” opublikowano wyniki badania klinicznego III fazy SUMMIT. Analiza wykazała, że tirzepatid istotnie redukuje hospitalizacje i poprawia stan zdrowia pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową oraz otyłością. Producent planuje złożyć wnioski o rozszerzenie wskazana rejestracyjnych leku.

2 września 2026

StartSzukaj