Najważniejsze
- •Warianty genu PAM mogą osłabiać odpowiedź na leki GLP-1, w tym Ozempic, u części pacjentów z cukrzycą typu 2.
- •W badaniu około 10 proc. populacji mogło mieć genetyczny wariant związany ze słabszym działaniem terapii, a różnice w osiąganiu celu HbA1c były wyraźne między grupami.
- •Wyniki wspierają ideę bardziej spersonalizowanego doboru leczenia cukrzycy typu 2, potencjalnie z wykorzystaniem testów genetycznych.
- •Autorzy podkreślają jednak ograniczenia badania: niewielką liczbę uczestników, możliwy wpływ wysokiej motywacji pacjentów i część danych zgłaszanych samodzielnie.
- •Jeśli kolejne badania potwierdzą te obserwacje, warianty PAM mogą stać się ważnym markerem pomagającym przewidywać skuteczność GLP-1.
Naukowcy ze Stanfordu wykazali, że warianty genu PAM mogą osłabiać działanie leków GLP-1, takich jak Ozempic, u około 10 proc. pacjentów.
Naukowcy z Uniwersytetu Stanforda i międzynarodowej grupy badawczej opisali 5 czerwca 2026 roku wyniki, które wskazują, że warianty genu PAM mogą zmniejszać skuteczność leków GLP-1, w tym Ozempicu, u około 10 proc. populacji. Badanie dotyczyło chorych na cukrzycę typu 2 i analizowało odpowiedź na leczenie pod kątem kontroli glikemii.
W obserwacji uczestniczyło 92 pacjentów, a dane zbierano przez rok. Badacze śledzili masę ciała, procent tkanki tłuszczowej, poziom glukozy we krwi i inne wskaźniki zdrowotne. Zebrane informacje wskazały, że po 16 miesiącach leczenia cele HbA1c osiągnęło 25 proc. pacjentów bez wariantów PAM. W grupie nosicieli wariantu p.S539W odsetek ten wyniósł 11,5 proc., a w grupie z wariantem p.D563G — 18,5 proc.
Autorzy badania podkreślili, że leki GLP-1 nie działają tak samo u wszystkich pacjentów. W opublikowanych wynikach zwrócono uwagę, że osoby z wariantami PAM miały słabszą odpowiedź na terapię obniżającą poziom glukozy. Według briefu wyniki mogły być jednak częściowo zniekształcone przez dużą motywację uczestników do poprawy kontroli cukrzycy oraz przez fakt, że część danych pacjenci zgłaszali samodzielnie.
GLP-1 to grupa leków, która stała się ważnym elementem leczenia cukrzycy typu 2. Preparaty z tej klasy pomagają obniżać poziom glukozy we krwi i wspierają redukcję masy ciała, dlatego zyskały dużą popularność także poza standardową diabetologią. Nowe dane sugerują, że część chorych może wymagać innego podejścia terapeutycznego już na etapie wyboru leczenia.
W praktyce odkrycie wzmacnia argumenty za bardziej spersonalizowanym doborem terapii w cukrzycy typu 2. Jeśli kolejne badania potwierdzą związek między wariantami PAM a odpowiedzią na GLP-1, testy genetyczne mogą pomóc wcześniej rozpoznać pacjentów, którzy słabiej reagują na tę grupę leków, i szybciej zmienić strategię leczenia.
Porównanie odsetka pacjentów, którzy osiągnęli cele HbA1c po leczeniu GLP-1
| Grupa pacjentów | Odsetek, który osiągnął cel HbA1c |
|---|---|
| Bez wariantów PAM | 25% |
| Wariant p.S539W | 11,5% |
| Wariant p.D563G | 18,5% |
Na podstawie opisu badania przytoczonego w artykule i danych z materiałów źródłowych.
Jak warianty PAM mogą wpływać na odpowiedź na GLP-1
Na podstawie badania opisanego w artykule i materiałach źródłowych.
Słownik pojęć
- GLP-1
- Glukagonopodobny peptyd-1 — hormon i jednocześnie grupa leków obniżających glikemię oraz wspierających redukcję masy ciała.
- Ozempic
- Handlowa nazwa semaglutydu, leku z grupy agonistów receptora GLP-1.
- HbA1c
- Glikowana hemoglobina; wskaźnik średniej kontroli glikemii z ostatnich około 2–3 miesięcy.
- cukrzyca typu 2
- Przewlekła choroba metaboliczna, w której organizm nieprawidłowo wykorzystuje insulinę i/lub nie produkuje jej w wystarczającej ilości.
- wariant genu PAM
- Zmiana w sekwencji genu PAM, która może wpływać na aktywność enzymu i odpowiedź na leki GLP-1.
- amidowanie
- Proces chemiczny zwiększający aktywność i trwałość niektórych peptydów, w tym hormonów regulujących glikemię.
