NASA i NOAA: antarktyczna dziura ozonowa maleje mimo wahań sezonowych

Średnia powierzchnia dziury ozonowej nad Antarktydą wyniosła w sezonie 2025 18,71 mln km². NASA i NOAA oceniły, że był to piąty najmniejszy obszar od 1992 r. i czternasty najmniejszy w całym szeregu obserwacji od 1979 r.

Instytucje analizowały okres od 7 września do 13 października 2025 r. Maksymalna powierzchnia jednodniowa sięgnęła 22,86 mln km² 9 września. Najniższą zawartość ozonu nad biegunem południowym odnotowano 6 października. Wyniosła ona 147 jednostek Dobsona (DU). Jednostki te opisują ilość ozonu w całej kolumnie atmosfery nad konkretnym miejscem, a nie powierzchnię dziury.

NASA i NOAA podały, że dziura zaczęła się rozpadać niemal trzy tygodnie wcześniej niż zwykle w poprzedniej dekadzie. Według tych instytucji na wynik wpłynęły nie tylko długoterminowe zmiany w atmosferze, lecz także warunki pogodowe w stratosferze. W 2025 r. wystąpiły wyższe temperatury w stratosferze oraz słabszy niż zwykle wir polarny. Materiały NASA i NOAA nie podają dokładnej daty odniesienia ani szczegółowego kryterium, na podstawie którego określono początek rozpadu.

Powierzchnia dziury oznacza zasięg obszaru z silnym ubytkiem ozonu. Wartość wyrażona w jednostkach Dobsona wskazuje natomiast głębokość tego ubytku nad konkretnym punktem. Średnia z 2025 r. była mniejsza niż wartości podane dla 2022 r. (23,2 mln km²) i 2006 r. (26,60 mln km²). Porównanie średnich sezonowych oznacza różnicę wynoszącą około 30 proc. Maksimum jednodniowe z 2025 r. nie jest jednak tym samym rodzajem pomiaru co średnia z 2006 r.

NASA i NOAA wiążą długoterminową poprawę z ograniczeniem emisji substancji niszczących ozon. Protokół montrealski przyjęto w 1987 r., ale związki zawierające chlor i brom pozostają w atmosferze przez dziesięciolecia. Ich poziom w antarktycznej stratosferze spadł od szczytowego poziomu o około jedną trzecią. Nie oznacza to jednak, że sam Protokół wyjaśnia wynik jednego sezonu, ponieważ na rozmiar dziury wpływają także warunki atmosferyczne.

Prognozy dotyczące odbudowy warstwy ozonowej nie wskazują jednej pewnej daty. Źródła mówią o okresie około końca lat 60. XXI wieku albo o latach 70. Kolejne sezony mogą przynosić większą lub mniejszą dziurę w zależności od warunków w stratosferze.