Najważniejsze
- •Stosowanie leków z grupy GLP-1 wiąże się ze wzrostem ryzyka odwracalnego wypadania włosów o 37% w porównaniu do inhibitorów SGLT-2 oraz o 68% w porównaniu do inhibitorów DPP-4.
- •Bezwzględne ryzyko utraty włosów pozostaje niskie i wynosi około 6,5–6,9 przypadków na 1000 osobolat.
- •Wypadanie włosów ma charakter łysienia niebliznowaciejącego, co oznacza, że mieszki włosowe nie ulegają zniszczeniu, a proces jest w pełni odwracalny.
- •Głównym mechanizmem leżącym u podstaw tego zjawiska jest stres fizjologiczny oraz niedobory cynku i żelaza, będące skutkiem gwałtownego spadku masy ciała.
Pacjenci z cukrzycą typu 2 stosujący leki z grupy GLP-1 mają o 37–68% wyższe względne ryzyko odwracalnego wypadania włosów niż osoby przyjmujące inne leki przeciwcukrzycowe. Takie wnioski płyną z badania opublikowanego na łamach czasopisma „The BMJ”.
Porównanie wskaźników zapadalności na łysienie dla różnych grup leków przeciwcukrzycowych
| Grupa leków | Wskaźnik zapadalności (przypadki na 1000 osobolat) | Względne ryzyko w porównaniu do GLP-1 |
|---|---|---|
| Agoniści receptora GLP-1 (np. semaglutyd, tirzepatyd) | 6,53 – 6,91 | Punkt odniesienia |
| Inhibitory SGLT-2 (flozyny) | 5,04 | o 37% niższe ryzyko niż przy GLP-1 |
| Inhibitory DPP-4 (gliptyny) | 3,89 | o 68% niższe ryzyko niż przy GLP-1 |
Źródło: Analiza danych z systemu Penn Medicine opublikowana w The BMJ, lipiec 2026 r.
Zespół naukowców z Uniwersytetu Pensylwanii wykazał, że u pacjentów z cukrzycą typu 2 stosujących leki z grupy GLP-1 występuje wyższe względne ryzyko odwracalnego wypadania włosów. Analiza opublikowana 22 lipca 2026 roku w czasopiśmie medycznym „The BMJ” wskazuje, że ryzyko to jest o 37% wyższe w porównaniu z inhibitorami SGLT-2 oraz o 68% wyższe w porównaniu z inhibitorami DPP-4. Autorzy przeanalizowali dane medyczne 50 422 pacjentów z systemu Penn Medicine, gromadzone od stycznia 2019 do września 2024 roku. Badacze zestawili grupę 12 004 osób stosujących leki z grupy GLP-1 z grupą 15 221 pacjentów przyjmujących inhibitory SGLT-2. W drugiej kohorcie porównali 11 964 użytkowników GLP-1 z 11 233 osobami leczonymi inhibitorami DPP-4.
Minimalne różnice w ryzyku bezwzględnym
Różnice w bezwzględnych wskaźnikach zapadalności na łysienie okazały się jednak niewielkie. W grupie przyjmującej leki GLP-1 wskaźnik ten wyniósł 6,91 przypadku na 1000 osobolat w porównaniu z 5,04 w przypadku inhibitorów SGLT-2. W zestawieniu z inhibitorami DPP-4 wskaźnik dla GLP-1 wyniósł 6,53 przypadku wobec 3,89 w grupie kontrolnej. Zjawisko to monitorują również urzędy regulacyjne. Brytyjska agencja MHRA zarejestrowała w 2025 roku 541 zgłoszeń łysienia po tirzepatydzie i 164 po semaglutydzie, a w okresie do lipca 2026 roku odpowiednio 399 i 148 zgłoszeń. Zgłoszenia te mają charakter dobrowolny i same w sobie nie stanowią bezpośredniego dowodu na związek przyczynowo-skutkowy. Równolegle amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) zaklasyfikowała wypadanie włosów po lekach z grupy GLP-1 jako potencjalny sygnał bezpieczeństwa i rozpoczęła jego ewaluację. Do lipca 2026 roku analiza ta nie przełożyła się jednak na zmiany w oficjalnych ulotkach leków.
Mechanizm biologiczny i ograniczenia badania
Wypadanie włosów ma charakter łysienia niebliznowaciejącego, co oznacza, że mieszki włosowe pozostają nienaruszone, a sam proces jest odwracalny. Autorzy badania jako główny biologiczny mechanizm tego zjawiska wskazują stres fizjologiczny oraz niedobory mikroelementów, takich jak żelazo i cynk. Czynniki te wynikają z szybkiego ograniczenia kaloryczności posiłków i gwałtownego spadku masy ciała – podobne zjawisko obserwuje się u osób po operacjach bariatrycznych. Leki z grupy GLP-1 wykazują znacznie silniejszy wpływ na redukcję masy ciała niż inhibitory SGLT-2 (które wywołują umiarkowany spadek wagi) oraz inhibitory DPP-4 (neutralne pod tym względem).
Analiza ma pewne ograniczenia metodologiczne, ponieważ autorzy nie skorygowali wyników o tempo ani skalę utraty masy ciała pacjentów, a jedynie o ich wyjściowe BMI. Ponadto badanie objęło wyłącznie osoby z cukrzycą typu 2, co uniemożliwia bezpośrednie odniesienie wniosków do pacjentów stosujących te preparaty wyłącznie w leczeniu otyłości. W bazie danych brakowało również szczegółowych informacji na temat stopnia nasilenia problemu oraz dokładnego odsetka pacjentów, u których włosy odrosły. Tego typu estetyczne skutki uboczne mogą jednak wpływać na decyzje chorych o kontynuowaniu terapii.
Porównanie profili bezpieczeństwa i efektów terapeutycznych leków przeciwcukrzycowych
Agoniści receptora GLP-1
Inhibitory SGLT-2 (flozyny)
Inhibitory DPP-4 (gliptyny)
Dlaczego leki GLP-1 wywołują wypadanie włosów? (Mechanizm krok po kroku)
Opracowano na podstawie hipotez biologicznych przedstawionych w badaniu opublikowanym w The BMJ.
Słownik pojęć
- Agoniści receptora GLP-1
- Leki naśladujące działanie naturalnego hormonu inkretynowego (GLP-1), stymulujące wydzielanie insuliny, hamujące apetyt i opóźniające opróżnianie żołądka. Stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz otyłości.
- Inhibitory SGLT-2
- Leki przeciwcukrzycowe (tzw. flozyny), które hamują wchłanianie zwrotne glukozy w nerkach, powodując jej wydalanie z moczem. Wykazują również umiarkowane działanie odchudzające.
- Inhibitory DPP-4
- Doustne leki przeciwcukrzycowe (tzw. gliptyny), które blokują enzym DPP-4, wydłużając w ten sposób działanie hormonów inkretynowych i wspomagając kontrolę poziomu cukru we krwi.
- Łysienie niebliznowaciejące
- Typ utraty włosów, w którym nie dochodzi do zniszczenia ani bliznowacenia mieszków włosowych. Umożliwia to pełną regenerację i odrost włosów po wyeliminowaniu czynnika wyzwalającego.
- Telogen effluvium (łysienie telogenowe)
- Rodzaj łysienia niebliznowaciejącego wywołany gwałtownym stresem fizjologicznym, infekcją, operacją lub niedoborami żywieniowymi, prowadzący do przedwczesnego przechodzenia włosów w fazę spoczynku i ich wypadania.
