Najważniejsze
- •U części osób po COVID-19 zaburzenia węchu mogą utrzymywać się nawet trzy lata po infekcji.
- •W badaniu obserwacyjnym trwałą dysfunkcję węchu stwierdzono u 7 z 155 pacjentów, czyli u 4,5 proc. uczestników.
- •W analizie eksploracyjnej trwałe zaburzenia węchu wiązały się z bezsennością i lękiem, szczególnie u starszych osób i kobiet.
- •Autorzy podkreślają, że wyniki są wstępne, bo liczba zdarzeń była mała, więc potrzebne są kolejne badania.
- •Długotrwałe problemy z węchem po COVID-19 mogą być ważnym sygnałem podczas kontroli po infekcji, zwłaszcza u pacjentów ze snem i nastrojem obniżonym.
U 4,5 proc. osób po COVID-19 utrata węchu utrzymywała się trzy lata po infekcji i wiązała się z lękiem oraz bezsennością.
Naukowcy z kilku ośrodków medycznych wykazali, że u części pacjentów po COVID-19 zaburzenia węchu mogą utrzymywać się przez lata. W badaniu obserwacyjnym, opublikowanym 24 czerwca 2026 roku, trwałą olfaktoryczną dysfunkcję stwierdzono u 7 z 155 osób, które przeszły zakażenie SARS-CoV-2, czyli u 4,5 proc. uczestników. Objaw oceniano trzy lata po infekcji, a grupę porównawczą stanowiło 170 zdrowych osób w podobnym wieku.
Autorzy pracy oceniali nie tylko węch, ale też dane demograficzne, kliniczne, psychologiczne i dotyczące snu. Funkcję węchu badano obiektywnie, a nie tylko na podstawie deklaracji pacjentów. Wśród osób z utrzymującymi się zaburzeniami wszystkie przypadki dotyczyły pacjentów po 50. roku życia. Badacze zauważyli również, że problemy emocjonalne i zaburzenia snu występowały w tej grupie częściej, a sygnał ten mógł być wyraźniejszy u kobiet i osób starszych.
W analizie eksploracyjnej wykazano związek między trwałymi zaburzeniami węchu a bezsennością oraz lękiem. W przypadku bezsenności, definiowanej jako AIS powyżej 6 punktów, współczynnik szans wyniósł 5,35. Dla lęku, mierzonego skalą HAMA na poziomie co najmniej 7 punktów, OR wyniósł 10,54. Autorzy podkreślili jednak, że liczba zdarzeń była niewielka, więc wyniki należy traktować ostrożnie i potwierdzić w kolejnych badaniach.
Zaburzenia węchu po COVID-19 były już wcześniej opisywane jako jedno z częstych następstw infekcji. Część wcześniejszych analiz wskazywała na znacznie większy odsetek osób z problemami węchowymi, zwłaszcza gdy opierano się na samoocenie pacjentów. Nowe badanie wnosi przede wszystkim dłuższy horyzont obserwacji i pokazuje, że u niektórych osób problem nie znika nawet po trzech latach.
W praktyce może to mieć znaczenie dla monitorowania pacjentów po COVID-19, zwłaszcza tych starszych, z zaburzeniami snu lub objawami lękowymi. Autorzy sugerują, że utrzymujące się problemy z węchem mogą być sygnałem, który warto uwzględniać podczas kontroli po infekcji i w dalszej ocenie stanu zdrowia.
Najważniejsze dane z badania nad długotrwałymi zaburzeniami węchu po COVID-19
| Parametr | Wynik |
|---|---|
| Liczba pacjentów po COVID-19 | 155 |
| Liczba osób z trwałą dysfunkcją węchu | 7 |
| Odsetek pacjentów z trwałą dysfunkcją węchu | 4,5 proc. |
| Czas oceny po infekcji | 3 lata |
| Liczba osób w grupie kontrolnej | 170 |
| Współczynnik szans dla bezsenności (AIS > 6) | 5,35 |
| Współczynnik szans dla lęku (HAMA ≥ 7) | 10,54 |
Na podstawie opisanego w artykule badania obserwacyjnego opublikowanego 24 czerwca 2026 r.
Long COVID risk by pre-infection symptoms and functional status: A retrospective cohort study of data from the All of Us Research Program.
PloS one
Jak interpretować wyniki badania o węchu po COVID-19
Na podstawie opisanego w artykule badania obserwacyjnego opublikowanego 24 czerwca 2026 r.
Słownik pojęć
- Olfaktoryczna dysfunkcja
- Zaburzenie funkcji węchu, obejmujące jego osłabienie, zniekształcenie lub utratę.
- SARS-CoV-2
- Wirus wywołujący COVID-19.
- Badanie obserwacyjne
- Rodzaj badania, w którym naukowcy analizują zjawisko bez ingerencji w przebieg leczenia czy ekspozycji.
- AIS
- Athens Insomnia Scale; skala używana do oceny nasilenia bezsenności.
- HAMA
- Hamilton Anxiety Rating Scale; skala służąca do oceny nasilenia lęku.
- Współczynnik szans (OR)
- Miara statystyczna pokazująca, jak bardzo dane zjawisko wiąże się z większym lub mniejszym ryzykiem wystąpienia danego wyniku.
