Pasażerowie z hantawirusem Andes z wycieczkowca Hondius w 42‑dniowej kwarantannie w Nebrasce

Szesnastu pasażerów – obywateli USA – repatriowanych 11 maja z wycieczkowca MV Hondius po ognisku hantawirusa Andes trafiło do federalnej jednostki kwarantannowej na University of Nebraska Medical Center (UNMC) w Omaha, gdzie objęto ich 42‑dniowym nadzorem. Piętnastu z nich przebywa w National Quarantine Unit, a jedna osoba z dodatnim testem PCR w kierunku hantawirusa została z ostrożności przeniesiona do Nebraska Biocontainment Unit. Dwie kolejne osoby z tego samego rejsu są leczone w biocontainment unit Emory University Hospital w Atlancie. Według Światowej Organizacji Zdrowia z ogniskiem na MV Hondius wiąże się co najmniej dziewięć potwierdzonych przypadków zakażenia hantawirusem Andes, w tym trzy zgony. Departament Zdrowia i Opieki Społecznej USA (HHS), cytowany przez „USA Today”, mówi o co najmniej dziesięciu osobach łącznie potwierdzonych lub podejrzanych o zakażenie oraz trzech zgonach, wskazując na szerszą kategorię przypadków. Amerykańskie media informują ponadto o wcześniejszej grupie dziewięciu pasażerów, którzy wrócili już do swoich stanów i są monitorowani lokalnie; łącznie pod nadzorem władz USA pozostaje więc co najmniej 27 osób powiązanych z ogniskiem na Hondiusie. Na UNMC 15 osób bez objawów i z ujemnymi wynikami testów przebywa w National Quarantine Unit, jedynej w USA federalnie finansowanej jednostce kwarantannowej. Każdy pasażer ma jednoosobowy pokój z ujemnym ciśnieniem, własną łazienką, dostępem do ćwiczeń i łącznością internetową. Powietrze z sal przechodzi przez filtry HEPA, a ścieki i odpady trafiają do odrębnych systemów i są autoklawowane. Osoba z dodatnim wynikiem PCR, opisywana przez „Time” jako „mildly PCR positive” i bezobjawowa, została przeniesiona do Nebraska Biocontainment Unit, jednego z głównych amerykańskich ośrodków leczenia wysoko zakaźnych chorób, wykorzystywanego wcześniej m.in. podczas epidemii Eboli i w początkowej fazie COVID‑19. Biocontainment Unit dysponuje fizycznie większą liczbą łóżek, jednak – jak podkreślają cytowani przez CBS specjaliści – przy chorobach takich jak zakażenia hantawirusowe realna pojemność wynosi 2–3 pacjentów ze względu na intensywność opieki i ilość niebezpiecznych odpadów. To jedno z wyjaśnień skierowania dwóch dodatkowych pasażerów do analogicznej jednostki w Emory University Hospital w Atlancie. UNMC i federalna agencja ASPR podkreślają, że do przewozu pasażerów nie używano komercyjnych linii lotniczych; na pokładzie lotu repatriacyjnego z Teneryfy stosowano środki ochrony osobistej, a opiekę zapewniał przeszkolony personel. Władze HHS i przedstawiciele Nebraski przyjęli 42‑dniowy okres kwarantanny jako górną, ostrożnościową granicę inkubacji hantawirusa Andes. Literatura medyczna opisuje ten okres jako około 1–6 tygodni, z pojedynczymi przypadkami sięgającymi 40 dni. Urzędnicy dopuszczają skrócenie pobytu w National Quarantine Unit dla osób zakwalifikowanych jako niskiego ryzyka, bez objawów i bez bliskiego kontaktu z osobą objawową, pod warunkiem możliwości powrotu do domu bez korzystania z komercyjnego transportu i objęcia nadzorem przez lokalne służby zdrowia. Andes jest jedynym znanym hantawirusem z udokumentowaną transmisją człowiek–człowiek, zwykle wymagającą długotrwałego, bliskiego kontaktu z osobą objawową. W Ameryce Południowej notowano dotąd ogniska o śmiertelności sięgającej kilkudziesięciu procent, choć wyniki zależą od dostępności intensywnej opieki medycznej. W Stanach Zjednoczonych zakażenia hantawirusami są rzadkie i dotyczą przede wszystkim lokalnych szczepów przenoszonych z gryzoni na ludzi, bez transmisji międzyludzkiej; Andes pozostaje patogenem przywleczonym. Przedstawiciele HHS, Nebraski i UNMC zgodnie podkreślają, że ryzyko dla ogółu społeczeństwa jest bardzo niskie, ponieważ wszystkie osoby z najwyższego ryzyka są objęte kwarantanną lub izolacją w wyspecjalizowanych jednostkach, a transmisja wymaga bliskiego, przedłużonego kontaktu. Kolejne tygodnie obserwacji pasażerów z MV Hondius oraz ewentualne aktualizacje zaleceń WHO i CDC pokażą, czy obecne procedury kwarantanny i nadzoru domowego staną się wzorcem postępowania przy podobnych zdarzeniach w transporcie międzynarodowym.