Naukowcy z UC Riverside odkryli różne role eozynofilów w otyłości samców i samic myszy

Najważniejsze

  • •U myszy zidentyfikowano sześć klastrów eozynofilów w tkance tłuszczowej, różniących się profilami aktywności genów.
  • •Udział poszczególnych klastrów zależał od płci, a u samic częściej występowały profile związane z programami typu 2 i homeostazą.
  • •U samców częściej obserwowano klastry kojarzone z profilem zapalnym oraz ekspresją cząsteczek MHC klasy II.
  • •Brak białka RELMα wiązał się z większym udziałem klastrów o profilu zapalnym lub związanym z prezentacją antygenu.
  • •Wyniki pochodzą z badań na myszach i nie dowodzą, że RELMα jest bezpośrednią przyczyną zmian ani gotowym celem terapii przeciw otyłości.
·
5 min

Naukowcy z University of California, Riverside opisali u myszy sześć klastrów eozynofilów w tkance tłuszczowej. Ich udział różnił się między samcami a samicami oraz zależał od obecności białka RELMα. Wyniki opublikowano w 2026 r. w czasopiśmie „PNAS Nexus”.

Badacze wykorzystali analizę pojedynczych komórek. Sprawdzili aktywność genów w eozynofilach i określili różnice między poszczególnymi klastrami. Przeanalizowali także przewidywane sieci komunikacji eozynofilów z makrofagami. Wybrane wyniki potwierdzili za pomocą cytometrii przepływowej i hybrydyzacji in situ.

Sześć klastrów oznacza przede wszystkim odrębne profile transkrypcyjne. Badanie nie wykazało, że każda z tych grup ma odrębną, bezpośrednio zmierzoną funkcję metaboliczną. U samic częściej występowały klastry związane z programami typu 2 i utrzymaniem homeostazy. U samców częściej obserwowano klastry kojarzone z profilem zapalnym oraz ekspresją cząsteczek MHC klasy II.

Naukowcy porównali także myszy z obecnym i nieobecnym białkiem RELMα. U zwierząt pozbawionych tego białka większy udział miały klastry o profilu zapalnym lub związanym z prezentacją antygenu. RELMα produkują makrofagi. Wyniki wskazują na związek między tym białkiem a składem klastrów eozynofilów, ale nie dowodzą, że RELMα jest jedyną lub bezpośrednią przyczyną zaobserwowanych zmian. Analiza obejmowała również porównania dotyczące diety wysokotłuszczowej i zakażenia pasożytniczego.

Artykuł nosi tytuł „Single-cell heterogeneity of adipose eosinophils is shaped by sex and RELMα and linked to macrophage communication networks in obesity”. Jego autorami są Rebecca E. Ruggiero-Ruff, Xinru Qiu, Lauren Vance, Yuxin He, Djurdjica Coss, Adam Godzik i Meera G. Nair. Publikacja ma DOI 10.1093/pnasnexus/pgag365.

Tkanka tłuszczowa pełni funkcje metaboliczną i immunologiczną. W otyłości może rozwijać się w niej przewlekły stan zapalny. Wcześniejsze badania tego zespołu wskazywały u myszy na związek między RELMα, makrofagami i eozynofilami. Nie wiadomo jednak, czy opisane klastry i różnice między płciami występują także w ludzkiej tkance tłuszczowej.

Kolejne badania powinny sprawdzić funkcje poszczególnych klastrów oraz potwierdzić wyniki w próbkach ludzkiej tkanki. Zespół rozwija także organoidy tkanki tłuszczowej, ale dotychczas nie wykazał, że odtwarzają one opisane różnice. Badanie nie testowało leku ani terapii przeciw otyłości i nie uzasadnia traktowania RELMα jako gotowego celu terapeutycznego.

Najczęstsze pytania

Co odkryli naukowcy w tkance tłuszczowej myszy?▼
Zidentyfikowali sześć klastrów eozynofilów, czyli grup o odmiennych profilach transkrypcyjnych, związanych z różnymi programami aktywności genów.
Czy każdy klaster eozynofilów ma potwierdzoną, odrębną funkcję metaboliczną?▼
Nie. Badanie wykazało przede wszystkim różnice w profilach transkrypcyjnych, a nie bezpośrednio zmierzone, odrębne funkcje metaboliczne każdej grupy.
Jak różniły się eozynofile u samic i samców myszy?▼
U samic częściej występowały klastry związane z programami typu 2 i utrzymaniem homeostazy, natomiast u samców częściej obserwowano klastry kojarzone z profilem zapalnym i ekspresją MHC klasy II.
Jaką rolę wiązano z białkiem RELMα?▼
Brak RELMα wiązał się z większym udziałem klastrów o profilu zapalnym lub związanym z prezentacją antygenu, ale badanie nie dowodzi, że białko to jest jedyną ani bezpośrednią przyczyną tych zmian.
Czy wyniki można od razu odnieść do ludzi?▼
Nie wiadomo, czy opisane klastry i różnice między płciami występują także w ludzkiej tkance tłuszczowej, dlatego potrzebne są dalsze badania.
Czy badanie testowało lek przeciw otyłości?▼
Nie. Badanie nie testowało leku ani terapii przeciw otyłości i nie uzasadnia traktowania RELMα jako gotowego celu terapeutycznego.

Słownik pojęć

Eozynofile
Rodzaj komórek odpornościowych, które mogą uczestniczyć między innymi w reakcjach alergicznych, obronie przeciw pasożytom i regulacji procesów zapalnych.
Klaster komórkowy
Grupa komórek wyróżniona na podstawie podobnych cech, w tym podobnego profilu aktywności genów.
Profil transkrypcyjny
Wzorzec aktywności genów w komórce, odzwierciedlający jej stan i potencjalne programy funkcjonalne.
RELMα
Białko produkowane przez makrofagi, którego obecność wiązano w badaniu ze składem klastrów eozynofilów w tkance tłuszczowej.
MHC klasy II
Cząsteczki uczestniczące w prezentacji antygenów komórkom układu odpornościowego.
Analiza pojedynczych komórek
Metoda pozwalająca oceniać aktywność genów w pojedynczych komórkach i wykrywać różnorodność ich profili.

Najważniejsze zależności zaobserwowane w badaniu myszy

PorównanieZaobserwowana charakterystykaInterpretacja
Samice i samceU samic częstsze były klastry związane z programami typu 2 i homeostazą; u samców klastry zapalne i z ekspresją MHC klasy IISkład eozynofilów różnił się między płciami
RELMα obecne i nieobecnePrzy braku RELMα większy był udział klastrów zapalnych lub związanych z prezentacją antygenuRELMα wiązało się ze składem klastrów, ale nie wykazano bezpośredniej przyczynowości
Profile klastrówSześć grup miało odmienne wzorce aktywności genówNie oznacza to, że każda grupa ma odrębną, bezpośrednio zmierzoną funkcję metaboliczną
Model badaniaAnalizy wykonano u myszy, z użyciem między innymi sekwencjonowania pojedynczych komórekNie potwierdzono jeszcze, czy wyniki dotyczą ludzkiej tkanki tłuszczowej

Porównanie kontekstów związanych ze składem klastrów eozynofilów

Samice myszy
+Częściej występowały klastry związane z programami typu 2
+Częściej obserwowano profile powiązane z utrzymaniem homeostazy
−Nie wykazano, że klastry te mają odrębną, bezpośrednio zmierzoną funkcję metaboliczną
−Nie potwierdzono występowania tej samej zależności u ludzi
modelmyszy
dominujące profiletypu 2 i homeostaza
Samce myszy
+Pozwoliły zidentyfikować częstszy udział klastrów o profilu zapalnym
+Wskazano także na klastry z ekspresją MHC klasy II
−Zaobserwowane profile nie dowodzą bezpośredniego wpływu na rozwój otyłości
−Wyników nie można automatycznie uogólniać na ludzi
modelmyszy
dominujące profilezapalny i MHC klasy II
Myszy pozbawione RELMα
+Umożliwiły ocenę związku między obecnością białka a składem klastrów
+Wskazano na większy udział profili zapalnych lub związanych z prezentacją antygenu
−Badanie nie dowiodło, że RELMα jest jedyną lub bezpośrednią przyczyną zmian
−Nie uzasadnia to uznania RELMα za gotowy cel terapeutyczny
obserwacjawięcej klastrów zapalnych lub związanych z prezentacją antygenu
badany czynnikbrak RELMα

Jak badanie łączy płeć, RELMα i eozynofile?

Tkanka tłuszczowa myszy
Analizowano komórki odpornościowe obecne w tkance tłuszczowej.
Sześć klastrów eozynofilów
Klastry różniły się aktywnością genów, ale nie przypisano każdemu bezpośrednio zmierzonej funkcji metabolicznej.
Różnice między płciami
U samic częstsze były profile typu 2 i homeostazy, a u samców profile zapalne i MHC klasy II.
RELMα
Brak białka wiązał się z większym udziałem klastrów zapalnych lub związanych z prezentacją antygenu.
Następny etap
Potrzebne są badania funkcji klastrów i analiza ludzkiej tkanki tłuszczowej.

Na podstawie opisu badania University of California, Riverside opublikowanego w PNAS Nexus; wyniki dotyczą myszy.

Pierwsi napisali na ten temat

Komentarze (0)

0/2000

Powiązane artykuły

Naukowcy odkrywają przełączniki spalania tłuszczu w badaniach nad otyłością

Zespoły Weizmann Institute of Science i Uniwersytetu w Tuluzie opisały w 2025 r. różne role białek MTCH2 i HSL w metabolizmie oraz funkcjonowaniu tkanki tłuszczowej. Wyniki uzyskano głównie w hodowlach komórkowych i u myszy, dlatego nie dowodzą one skuteczności ani bezpieczeństwa terapii ukierunkowanych na te białka u ludzi.

27 października 2026

Otyłość a czucie twarzy? Badanie myszy kieruje uwagę na nerw trójdzielny

Badanie opublikowane 20 maja w „Nature” pokazuje, że framework AI MouseMapper umożliwia analizę całego ciała myszy na poziomie komórkowym. W modelu otyłości indukowanej dietą badacze wykryli zmiany zapalne i nerwowe oraz częściowo zgodne sygnatury molekularne w ludzkiej tkance trójdzielnej.

22 maja 2026

Komórki CP-A mogą wyjaśniać przyczyny otyłości brzusznej u osób starszych

Badanie opublikowane 3 lipca 2026 roku w „Science” wskazuje na komórki CP-A, które u starszych organizmów łatwiej przekształcają się w komórki tłuszczowe. Odkrycie może pomóc w opracowaniu metod ograniczania otyłości brzusznej związanej ze starzeniem się.

4 lipca 2026

Badanie: tłusta dieta trwale zmienia komórki macierzyste jelit

Badacze z Arizona State University opisali u myszy zmiany w dostępności wybranych regionów chromatyny w jelitowych komórkach macierzystych po stosowaniu diety wysokotłuszczowej. Wyniki opublikowano 12 listopada 2026 r. w czasopiśmie „Stem Cell Reports”. Badanie nie dowodzi, że taki mechanizm zwiększa ryzyko raka u ludzi.

16 listopada 2026

Leki z grupy GLP-1 aktywują neurony głodu, stymulując spalanie tłuszczu

Badanie opublikowane w czasopiśmie „PNAS” podważa przekonanie, że semaglutyd działa wyłącznie poprzez hamowanie łaknienia. Zablokowanie neuronów AgRP u samic myszy całkowicie zatrzymało redukcję tkanki tłuszczowej. Autorzy zwracają jednak uwagę na brak badań u ludzi oraz na różnice między płciami.

31 sierpnia 2026

Naukowcy z City of Hope odkryli mechanizm starczej nadwrażliwości na zimno

Zespół City of Hope opisał w czasopiśmie „Nature” mechanizm, który u starszych myszy ogranicza aktywność brunatnej tkanki tłuszczowej i produkcję ciepła. Badanie opublikowano 11 listopada 2026 r. Naukowcy wykazali, że zablokowanie receptora glikokortykoidowego częściowo zwiększało termogenezę, ale nie testowali mifepristonu u ludzi.

16 listopada 2026

StartSzukaj