Najważniejsze
- •Regularna aktywność fizyczna wiąże się ze znacznie wolniejszym spadkiem zdolności poznawczych i ruchowych u pacjentów z chorobą Parkinsona.
- •W siedmioletnim badaniu objęto 294 pacjentów z łagodną do umiarkowanej postacią choroby, dzieląc ich na trzy grupy pod względem aktywności tygodniowej.
- •U pacjentów ćwiczących ponad 8 godzin tygodniowo spadek funkcji poznawczych był niemal niezauważalny (0,007 punktu rocznie).
- •Wysiłek fizyczny stymuluje uwalnianie czynników wzrostu, takich jak BDNF, co wspiera plastyczność mózgu i przetrwanie neuronów.
U dorosłych pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy regularnie uprawiają sport, obserwuje się wolniejszy spadek zdolności poznawczych i ruchowych.
Dorośli pacjenci z chorobą Parkinsona, którzy regularnie uprawiają aktywność fizyczną, doświadczają wolniejszego spadku zdolności poznawczych i ruchowych. Wyniki te opublikowano 7 października 2026 roku na łamach czasopisma „Neurology” przez naukowców z University of Cincinnati.
Badanie objęło 294 dorosłych pacjentów ze średnim wiekiem 66 lat, u których zdiagnozowano łagodną do umiarkowanej postać schorzenia. Stan zdrowia uczestników naukowcy monitorowali przez siedem lat za pomocą rocznych testów pamięci, myślenia oraz sprawności ruchowej, a także szczegółowych kwestionariuszy aktywności. Badacze podzielili uczestników na trzy kategorie w zależności od czasu poświęcanego tygodniowo na ruch: do 4 godzin, od 4 do 8 godzin oraz powyżej 8 godzin.
Wpływ aktywności na tempo rozwoju objawów
Wyniki wskazują na duże różnice w tempie rozwoju objawów między grupami. W grupie najmniej aktywnej wyniki w trzydziestopunktowej skali funkcji poznawczych spadały średnio o 0,478 punktu rocznie. W grupie o umiarkowanej aktywności spadek wynosił 0,090 punktu. Natomiast pacjenci z grupy najbardziej aktywnej, ćwiczący ponad osiem godzin tygodniowo, odnotowali średni roczny spadek zaledwie o 0,007 punktu, co oznacza, że ich zdolności poznawcze pozostały niemal niezmienione. Podobne zależności zaobserwowano w przypadku objawów ruchowych, gdzie najwyższa aktywność wiązała się ze spadkiem wskaźnika nasilenia symptomów o 0,783 punktu rocznie.
Mechanizmy biologiczne i perspektywy terapii
Standardowe leczenie choroby Parkinsona opiera się głównie na farmakoterapii i zabiegach chirurgicznych, podczas gdy rola rehabilitacji w hamowaniu neurodegeneracji wciąż zyskuje na znaczeniu. Z biologicznego punktu widzenia regularny wysiłek fizyczny stymuluje uwalnianie czynników wzrostu, takich jak białko BDNF, co wspiera plastyczność mózgu i przeżycie neuronów. Autorzy badania zwracają jednak uwagę, że ma ono charakter obserwacyjny i opiera się na deklaracjach pacjentów z jednego ośrodka.
Ostateczne potwierdzenie korzyści płynących z wysiłku fizycznego będzie wymagało przeprowadzenia wieloośrodkowych badań z randomizacją. W praktyce klinicznej wyniki te mogą jednak skłonić lekarzy do mocniejszego akcentowania roli regularnego ruchu jako uzupełnienia dotychczasowych metod terapii.
