Taniec może poprawiać jakość życia kobiet po raku piersi. Wyniki metaanalizy 12 badań

Systematyczny przegląd i metaanaliza 12 randomizowanych badań wykazały, że programy taneczne mogą poprawiać jakość życia oraz samopoczucie psychiczne kobiet po raku piersi. Analiza objęła 686 uczestniczek w wieku od 35 do 80 lat, z czego 320 znalazło się w grupach interwencyjnych, a 366 w grupach kontrolnych.

Badacze porównali różne formy tańca, w tym klasyczne programy oparte na ruchu, rytmie i interakcji społecznej oraz interwencje taneczno-terapeutyczne wykorzystujące ruch w pracy nad emocjami i psychologiczną adaptacją. W całej analizie interwencje taneczne wiązały się ze średnią poprawą jakości życia na poziomie 0,62 punktu, przy wyniku istotnym statystycznie (p = 0,004). Jednocześnie odnotowano spadek objawów depresyjnych. Najsilniejszy efekt obserwowano w przypadku klasycznych programów tanecznych, zwłaszcza gdy trwały co najmniej 12 tygodni.

Autorzy wskazali, że korzyści dotyczyły przede wszystkim obszaru psychicznego i społecznego. Nie znaleźli wyraźnych efektów w zakresie zmęczenia, bólu ani obrazu ciała, choć w niektórych klasycznych programach trwających co najmniej dziewięć tygodni pojawiła się umiarkowana redukcja fatigue. Oznacza to, że taniec nie zastępuje standardowego leczenia ani rehabilitacji ukierunkowanej na objawy fizyczne, ale może stanowić dodatkowe wsparcie dla części pacjentek.

Rak piersi pozostaje najczęściej występującym nowotworem u kobiet. Wraz ze wzrostem skuteczności leczenia coraz większe znaczenie ma więc nie tylko przeżycie choroby, lecz także powrót do możliwie dobrej jakości życia po zakończeniu terapii. W tym kontekście taniec wpisuje się w szerszy trend poszukiwania form aktywności, które łączą ruch, kontakt z grupą i wsparcie emocjonalne.

Autorzy zaznaczają, że potrzebne są dalsze badania nad trwałością efektów. Na razie dostępne dane pozwalają mówić o krótkoterminowej poprawie jakości życia i nastroju, ale nie pokazują, jak długo utrzymują się te korzyści po zakończeniu programu.