Naukowcy z Uniwersytetu Rockefellera wykazali, że niedobór argininy hamuje produkcję białek MHC-I, które odpowiadają za alarmowanie układu odpornościowego o zagrożeniach. Badanie opublikowane 30 lipca 2026 roku w czasopiśmie „Cell” wyjaśnia mechanizm tego zjawiska. Brak wspomnianego aminokwasu wstrzymuje translację białka na poziomie rybosomów ze względu na dużą liczbę kodonów argininy w genach HLA. Zespół badawczy przeprowadził eksperymenty na hodowlach komórkowych oraz modelach mysich z nowotworem jelita grubego, a także zakażonych grypą i SARS-CoV-2.
Wyniki badań na modelach zwierzęcych
Zwiększenie podaży argininy w diecie badanych zwierząt zmniejszyło liczbę guzów jelita grubego oraz złagodziło objawy infekcji wirusowych. Korzystne efekty zaobserwowano również wtedy, gdy badacze podali aminokwas myszom już po zakażeniu wirusem grypy. Badania sfinansowały instytucje akademickie oraz filantropijne, w tym Stavros Niarchos Foundation (SNF) Institute for Global Infectious Disease Research oraz Weill Cancer East Hub. Podmioty te nie są powiązane z komercyjnymi producentami suplementów. W bazie ClinicalTrials.gov nie ma obecnie zarejestrowanych badań klinicznych fazy I lub II, które oceniałyby doustną suplementację argininy w połączeniu z immunoterapią przeciwnowotworową.
Ograniczenia i ryzyko u ludzi
W mikrośrodowisku nowotworowym komórki supresorowe wydzielają arginazy – enzymy rozkładające argininę. Proces ten uniemożliwia limfocytom T atakowanie guza. Nowe badanie dowodzi, że niedobór tego aminokwasu blokuje produkcję białek MHC-I bezpośrednio w rybosomach. Stężenie argininy w organizmie człowieka naturalnie spada wraz z wiekiem. U ludzi doustnie podawana L-arginina charakteryzuje się jednak niską biodostępnością, wynoszącą zaledwie 20–30 procent. Dzieje się tak, ponieważ wątroba i jelita szybko metabolizują ten związek, co odróżnia ludzki metabolizm od modeli mysich.
Opisywane analizy opierają się wyłącznie na modelach zwierzęcych i hodowlach komórkowych, dlatego skuteczność takiej suplementacji u ludzi wymaga dalszej weryfikacji. Dodatkowo niektóre agresywne nowotwory, takie jak czerniak czy rak wątrobowokomórkowy, są arginino-auksotroficzne – pobierają ten aminokwas z organizmu żywiciela, aby stymulować własny wzrost. Podawanie argininy u takich chorych może zatem przyspieszyć postęp choroby. Mylące są również doniesienia medialne sugerujące przyjmowanie dawki 10 gramów dziennie jako odpowiednika „kilku tabletek”. W rzeczywistości taka dawka wymagałaby zażycia od 10 do 20 standardowych kapsułek na dobę. Może to prowadzić do skutków ubocznych, takich jak nudności, skurcze żołądka, biegunka oraz spadek ciśnienia tętniczego.
Kolejnym krokiem naukowców będzie przeprowadzenie kontrolowanych badań klinicznych. Pozwolą one ocenić bezpieczeństwo i skuteczność argininy u pacjentów onkologicznych oraz osób z chorobami zakaźnymi. Ustalenie dokładnego dawkowania i wykluczenie przeciwwskazań u ludzi zadecyduje o ewentualnym włączeniu tego aminokwasu do standardowych schematów immunoterapii.
