Migrena dotyka w Polsce co najmniej 3 mln osób, przy czym 15–20 proc. populacji stanowią kobiety. Dostęp do skutecznego leczenia ograniczają jednak długie kolejki do neurologów oraz brak refundacji większości leków przerywających atak. Problem dotyczy głównie osób w wieku największej aktywności zawodowej i rodzinnej, co przekłada się na poważne konsekwencje społeczne i ekonomiczne. Największą barierą w leczeniu migreny jest dostęp do specjalistów. Pacjentki trafiają do neurologa po długiej ścieżce od lekarza POZ, a poradnie leczenia bólów głowy pozostają dla wielu praktycznie nieosiągalne. Nawet podstawowe leki przerywające napad migreny bywają wydawane dopiero po przedstawieniu zaświadczenia od neurologa, co dodatkowo wydłuża czas do rozpoczęcia terapii. Kolejnym problemem są koszty nowoczesnego leczenia. Polska należy do nielicznych krajów w Europie, gdzie praktycznie żaden lek przerywający atak migreny nie jest refundowany. Nowoczesne terapie profilaktyczne, podawane raz w miesiącu lub raz na trzy miesiące, kosztują około 1200–1500 zł miesięcznie. W efekcie wiele pacjentek nie może sobie na nie pozwolić lub sięga po tańsze, niesprawdzone suplementy i „cudowne” metody, które nie mają potwierdzonej skuteczności. Dla chorych z najcięższą postacią migreny dostępny jest program lekowy B133 finansowany przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Obejmuje on nowoczesne terapie, ale według szacunków może z niego skorzystać jedynie około 5 proc. pacjentów z najcięższymi migrenami. Program działa w około 40 ośrodkach w kraju, jednak ma restrykcyjne kryteria włączenia do leczenia i utrzymania w terapii. Pojawiają się sygnały, że nawet pacjentki dobrze reagujące na leczenie mają trudności z kontynuacją udziału w programie. Migrena to nie jest zwykły ból głowy, lecz przewlekłe schorzenie neurologiczne, które może wykluczyć z życia zawodowego, rodzinnego i społecznego. Napadom bólu często towarzyszą nudności, wymioty oraz nadwrażliwość na światło, dźwięki i zapachy. W Polsce dodatkowym problemem są kulturowe przekonania, że „tak już w rodzinie bywa” i że ból trzeba „przecierpieć”, co opóźnia zgłaszanie się po pomoc i potwierdzenie diagnozy. Ograniczony dostęp do leczenia oznacza, że tysiące kobiet nadal funkcjonuje z nawracającym, wyniszczającym bólem, częściej korzysta ze zwolnień lekarskich i rezygnuje z części aktywności zawodowych. Eksperci wskazują, że poprawa sytuacji wymaga skrócenia kolejek do neurologów, szerszej refundacji leków przerywających atak oraz rozszerzenia i uproszczenia programów lekowych, tak aby skuteczne terapie były dostępne dla większej grupy pacjentek.