Badanie USC: neurotyczność przedłużała kryzys psychiczny podczas pandemii COVID-19

Analiza danych 4030 dorosłych Amerykanów wykazała związek między wyższym wynikiem neurotyczności a większym wzrostem samoopisywanego dystresu psychicznego oraz jego wolniejszym ustępowaniem podczas pandemii COVID-19. Badacze analizowali odpowiedzi zebrane od 2019 r. do początku 2024 r. w ramach panelu Understanding America Study w Stanach Zjednoczonych.

Badanie objęło ponad 106 tys. odpowiedzi z 34 rund sondażu dotyczącego pandemii. Autorzy porównali osoby z najwyższego i najniższego kwartylu neurotyczności, czyli odpowiednio z górnych i dolnych 25 proc. wyników. Zgodnie z opisem analizy grupa osób z wyższym wynikiem odnotowała na początku pandemii wzrost wyniku PHQ-4 o około 1,1 punktu większy niż grupa z niższym wynikiem.

PHQ-4 to czteropytaniowy kwestionariusz służący do oceny zgłaszanych przez badanych objawów lęku i depresji. Wynik mieści się w zakresie od 0 do 12, a wartość co najmniej 6 wskazuje na umiarkowane lub ciężkie objawy. W drugim materiale opisującym badanie podano, że różnica między porównywanymi grupami w prawdopodobieństwie przekroczenia tego progu wynosiła około 11–20 punktów procentowych. Nie wiadomo jednak, czy była to różnica surowa, czy skorygowana, ani których pomiarów dotyczyła. Tego wyniku nie można bezpośrednio utożsamiać z różnicą 1,1 punktu na skali PHQ-4.

Dystres wzrósł w całej badanej próbie w marcu 2020 r. Później częściowo się zmniejszył, ale według opisu wyników na początku 2024 r. nadal pozostawał powyżej poziomu z 2019 r. Różnica między osobami z wyższym i niższym wynikiem neurotyczności malała, lecz nie zniknęła. Podobny wzorzec autorzy opisali w grupach wiekowych 18–39 lat, 40–59 lat oraz 60 lat i więcej. W analizach uwzględnili co najmniej wiek, płeć i dochód.

Neurotyczność jest wymiarem osobowości w modelu Wielkiej Piątki, a nie rozpoznaniem medycznym. Wyższy wynik może oznaczać większą skłonność do lęku, napięcia i silniejszych reakcji na niepewność. Badanie miało charakter obserwacyjny i opierało się na samoopisach, dlatego nie dowodzi, że neurotyczność powodowała lub przedłużała dystres. Wpływ mogły mieć także wcześniejsze problemy ze zdrowiem psychicznym, sytuacja finansowa, utrata pracy, izolacja i dostęp do leczenia.

Wyniki mogą pomóc w monitorowaniu zdrowia psychicznego podczas przyszłych kryzysów, ale nie uzasadniają diagnozowania ani leczenia na podstawie samego poziomu neurotyczności. Lepszego zrozumienia wymagają także mechanizmy łączące cechy osobowości z reakcją na kryzys.