Ogłoszenia specjalistów szukających zatrudnienia w medycynie
Trzy zgony i podejrzenie hantawirusa na statku MV Hondius
21 godz. temu
3 min
Najważniejsze
•Na statku wycieczkowym MV Hondius na Atlantyku odnotowano jedno potwierdzone laboratoryjnie zakażenie hantawirusem i pięć przypadków podejrzanych, wśród których doszło do trzech zgonów pasażerów.
•Zakażony 69‑letni obywatel Wielkiej Brytanii przebywa w stanie ciężkim, ale stabilnym na OIOM w Johannesburgu, a dwóch członków załogi z ostrymi objawami oddechowymi nadal czeka na jednoznaczną diagnozę.
•Trasa rejsu wiodła z Ushuaia przez Antarktydę, South Georgia, Falklandy, Wyspę Świętej Heleny i Ascension do Cabo Verde, gdzie statek został zatrzymany i objęty nadzorem sanitarnym, bez zgody na zejście na ląd.
•Hantawirusy przenoszone są głównie przez gryzonie, mogą wywoływać ciężkie zespoły chorobowe (HPS w Amerykach, HFRS w Europie i Azji), a leczenie ma charakter wyłącznie wspomagający; ogniska na statkach pasażerskich są wyjątkowo rzadkie.
•WHO i władze kilku krajów prowadzą wspólne dochodzenie, w tym sekwencjonowanie wirusa, podkreślając brak potrzeby wprowadzania ograniczeń w podróżach, ale zapowiadając monitorowanie zdrowia uczestników rejsu ze względu na długi okres inkubacji.
Trzy osoby zmarły, a sześć jest badanych w związku z podejrzanym ogniskiem zakażeń hantawirusowych na statku MV Hondius, co analizują WHO i władze kilku państw.
Źródło zdjęcia: unsplash.com - by National Institute of Allergy and Infectious Diseases
Trzy osoby zmarły, a sześć jest objętych dochodzeniem w związku z podejrzanym ogniskiem zakażeń hantawirusowych na statku wycieczkowym MV Hondius, który w marcu wyruszył z Ushuaia w Argentynie i obecnie stoi zakotwiczony w pobliżu stolicy Republiki Zielonego Przylądka, Prai. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) potwierdza jedno laboratoryjnie wykryte zakażenie hantawirusem i pięć kolejnych przypadków podejrzanych, wśród których odnotowano trzy zgony. Organizacja prowadzi wspólne dochodzenie z władzami RPA, Holandii, Cabo Verde i innych krajów.
Według informacji cytowanych przez WHO i media anglojęzyczne potwierdzony przypadek dotyczy 69‑letniego obywatela Wielkiej Brytanii, przewiezionego z trasy rejsu do szpitala w Johannesburgu. Pacjent przebywa na oddziale intensywnej terapii w stanie ciężkim, lecz stabilnym. Dwóch członków załogi Hondiusa ma ostre objawy ze strony układu oddechowego i wymaga pilnej opieki, jednak u żadnego z nich nie potwierdzono dotąd laboratoryjnie zakażenia hantawirusem.
Wśród zmarłych są 70‑letni obywatel Holandii, który zachorował na statku i zmarł 11 kwietnia, a jego ciało zdjęto na Wyspie Świętej Heleny 24 kwietnia, oraz 69‑letnia Holenderka, jego żona, która zasłabła po przelocie do Republiki Południowej Afryki i zmarła w szpitalu w rejonie Johannesburga. Trzecia ofiara zmarła 2 maja na pokładzie MV Hondius. CNN podaje, że to obywatel Niemiec, podczas gdy część źródeł polskich mówi ogólnie o kolejnym Europejczyku lub Holendrze. Narodowość tej osoby i bezpośrednia przyczyna śmierci nie zostały jeszcze jednoznacznie potwierdzone w oficjalnych komunikatach.
Operator statku, holenderska firma Oceanwide Expeditions, informuje o około 150 pasażerach i blisko 70 członkach załogi na pokładzie. Według CNN i lokalnych mediów władze Cabo Verde odmówiły zejścia na ląd pasażerów i chorych członków załogi, powołując się na ochronę zdrowia publicznego i ograniczone zasoby medyczne. Jednocześnie kraj wysłał personel medyczny na statek, aby ocenić stan chorych i pobrać dodatkowe próbki.
Rejs ekspedycyjny MV Hondius rozpoczął się około 6–7 tygodni przed ujawnieniem ogniska. Statek odwiedził rejony Antarktydy, South Georgia, Falklandów, Wyspy Świętej Heleny i Ascension, po czym obrał kurs w stronę Afryki i północnego Atlantyku. Rejs przerwano przy Cabo Verde, gdzie jednostka pozostaje pod nadzorem służb sanitarnych. Wciąż nie ma jasnego planu, kiedy i gdzie pasażerowie zejdą na ląd ani jak długo potrwają ewentualne kwarantanny.
Hantawirusy to grupa wirusów przenoszonych głównie przez gryzonie, poprzez kontakt z ich moczem, kałem i śliną, zwykle w zamkniętych pomieszczeniach zanieczyszczonych odchodami. Okres inkubacji wynosi 1–8 tygodni. W Amerykach częściej wywołują hantavirus pulmonary syndrome (HPS), w Europie i Azji – hemorrhagic fever with renal syndrome (HFRS). Leczenie ma charakter wyłącznie wspomagający. Ogniska na statkach pasażerskich opisywane są bardzo rzadko, a w obecnym przypadku nie ma dotąd dowodów na transmisję z człowieka na człowieka.
Laboratoria w RPA prowadzą sekwencjonowanie materiału wirusowego z potwierdzonego przypadku i od osób z podejrzeniem zakażenia. Wyniki i dokładny typ hantawirusa nie zostały jeszcze ogłoszone. WHO podkreśla, że zdarzenie dotyczy wąskiej grupy pasażerów i załogi konkretnego rejsu i nie rekomenduje ograniczeń w podróżach ani dodatkowych obostrzeń dla transportu morskiego. Kolejne komunikaty mają doprecyzować przyczynę wszystkich zgonów, wariant wirusa oraz dalsze losy statku i jego pasażerów, a służby zdrowia w krajach pochodzenia uczestników rejsu szykują się do monitorowania ewentualnych późnych zachorowań w związku z długim okresem inkubacji.
Podejrzane ognisko hantawirusa na statku MV Hondius – oś czasu wydarzeń
ok. 6–7 tygodni przed wykryciem ogniska
Start rejsu z Ushuaia
Początek ekspedycji polarnej przez Antarktydę i wyspy południowego Atlantyku.
11 kwietnia
Zgon 70‑letniego Holendra; ciało później zdjęte na Wyspie Św. Heleny.
24 kwietnia
Przekazanie ciała pierwszej ofiary na Wyspie Św. Heleny do repatriacji.
Po 24 kwietnia
Zgon 69‑letniej Holenderki w szpitalu w rejonie Johannesburga po zasłabnięciu po przelocie z RPA.
27 kwietnia
Początek objawów u 69‑letniego Brytyjczyka, później potwierdzonego jako przypadek hantawirusa (hospitalizacja w Johannesburgu).
2 maja
Trzeci zgon pasażera na pokładzie MV Hondius (obywatel Europy, prawdopodobnie Niemiec).
Początek maja
Statek zakotwiczony w pobliżu Prai (Cabo Verde), WHO ogłasza jedno potwierdzone zakażenie i pięć przypadków podejrzanych, rozpoczęcie sekwencjonowania wirusa.
Na podstawie komunikatów WHO oraz doniesień mediow międzynarodowych z początku maja 2026 r.
Dwa główne zespoły chorobowe wywoływane przez hantawirusy
Hantavirus pulmonary syndrome (HPS)
+Brak – jest to ciężka choroba wymagająca pilnej interwencji medycznej, więc „zalety” nie mają zastosowania.
−Ciężka, często śmiertelna niewydolność oddechowa
−Częściej występuje w Amerykach
−Wymaga leczenia w warunkach intensywnej terapii
−Brak swoistego leczenia przeciwwirusowego – terapia wyłącznie wspomagająca
Hemorrhagic fever with renal syndrome (HFRS)
+Brak – podobnie jak HPS, to poważna choroba wirusowa, bez bezpośrednich „korzyści” dla pacjenta.
−Gorączka krwotoczna z zajęciem nerek, możliwość ostrej niewydolności nerek
Zestawienie kluczowych przypadków medycznych związanych z ogniskiem na MV Hondius
Opis przypadku
Narodowość
Wiek
Status/rezultat
Status hantawirusa
Mężczyzna, pierwszy zgon, ciało zdjęte na Wyspie Św. Heleny
Holenderska
70
Zgon 11 kwietnia, ciało przekazane na Św. Helenie 24 kwietnia
Podejrzenie – związek z ogniskiem w trakcie dochodzenia
Kobieta, żona pierwszego zmarłego, zgon w szpitalu w rejonie Johannesburga
Holenderska
69
Zgon po zasłabnięciu po przelocie do RPA
Podejrzenie – brak jednoznacznego potwierdzenia laboratoryjnego
Pacjent w OIOM w Johannesburgu
Brytyjska
69
Stan ciężki, ale stabilny
Potwierdzony laboratoryjnie hantawirus
Trzeci zgon na pokładzie MV Hondius 2 maja
Europejska (prawdopodobnie Niemiec)
Brak dokładnych danych
Zgon na statku, przyczyna w trakcie wyjaśniania
Podejrzenie – brak potwierdzenia laboratoryjnego
Dwóch członków załogi z ostrymi objawami oddechowymi
Brytyjska i holenderska
Nie podano
Wymagają pilnej opieki medycznej
Podejrzenie – dotąd bez potwierdzenia laboratoryjnego
Opracowanie własne na podstawie doniesień WHO oraz relacji BBC, CNN, The Guardian, CBC i USA Today z początku maja 2026 r.
Słownik pojęć
Hantawirusy
Rodzina wirusów RNA przenoszonych głównie przez gryzonie (np. myszy, szczury), zakażających ludzi poprzez kontakt z ich moczem, kałem lub śliną, zwykle w zamkniętych pomieszczeniach zanieczyszczonych odchodami.
Hantavirus pulmonary syndrome (HPS)
Ciężki zespół chorobowy wywoływany przez hantawirusy, głównie w Amerykach, charakteryzujący się gorączką, bólami mięśni, a następnie szybko narastającą niewydolnością oddechową.
Hemorrhagic fever with renal syndrome (HFRS)
Postać zakażenia hantawirusem typowa dla Europy i Azji, przebiegająca z gorączką, zaburzeniami krzepnięcia, skazą krwotoczną oraz uszkodzeniem nerek, mogącym prowadzić do ostrej niewydolności nerek.
Okres inkubacji
Czas od wniknięcia patogenu (np. wirusa) do organizmu do pojawienia się pierwszych objawów klinicznych – w przypadku hantawirusów szacowany na 1–8 tygodni.
Sekwencjonowanie wirusa
Badanie laboratoryjne polegające na odczytaniu sekwencji materiału genetycznego wirusa w celu identyfikacji jego typu, wariantu oraz ewentualnych mutacji.
Transmisja z człowieka na człowieka
Przekazywanie patogenu (np. hantawirusa) bezpośrednio między ludźmi, bez udziału wektora zwierzęcego; dla większości hantawirusów nie jest typowa i potwierdzono ją dotąd głównie dla wirusa Andes.
Najczęstsze pytania
Czy pasażerowie innych statków wycieczkowych powinni obawiać się hantawirusa po ognisku na MV Hondius?▼
Na obecnym etapie WHO podkreśla, że zdarzenie dotyczy wąskiej grupy pasażerów i załogi konkretnego rejsu. Nie rekomenduje się żadnych ogólnych ograniczeń w podróżowaniu ani dodatkowych obostrzeń dla transportu morskiego, choć służby zdrowia w krajach pochodzenia pasażerów będą monitorować ich stan z uwagi na długi okres inkubacji (1–8 tygodni).
Jak można zarazić się hantawirusem i czy grozi mi to w typowych warunkach podróży?▼
Zakażenie hantawirusem następuje głównie poprzez wdychanie aerozolu zanieczyszczonego odchodami lub moczem zakażonych gryzoni. Typowe sytuacje ryzyka to sprzątanie zamkniętych, zakurzonych pomieszczeń, magazynów czy domków letniskowych z obecnością gryzoni, a nie zwykłe korzystanie z transportu zbiorowego czy hoteli. Ogniska na statkach pasażerskich są opisywane niezwykle rzadko.
Jakie są najważniejsze objawy zakażenia hantawirusem, na które należy zwrócić uwagę po potencjalnej ekspozycji?▼
Początkowo pojawiają się niespecyficzne objawy grypopodobne: gorączka, bóle mięśni, bóle głowy, czasem nudności, wymioty lub biegunka. W ciężkich postaciach mogą dołączać się trudności w oddychaniu (HPS) lub objawy niewydolności nerek i skazy krwotocznej (HFRS). W razie takich dolegliwości po pobycie w rejonie z występowaniem hantawirusów należy pilnie zgłosić się do lekarza i poinformować o możliwej ekspozycji na gryzonie.
Czy istnieje szczepionka lub lek na hantawirusa?▼
Obecnie nie ma powszechnie dostępnej, zarejestrowanej szczepionki przeciwko hantawirusom ani specyficznego leczenia przeciwwirusowego. Terapia jest wyłącznie wspomagająca i obejmuje m.in. intensywne leczenie objawowe, wsparcie oddechowe, a w HFRS także leczenie niewydolności nerek. Kluczowe jest jak najszybsze zgłoszenie się po pomoc medyczną.
Czy w tym ognisku potwierdzono transmisję hantawirusa z człowieka na człowieka?▼
Dotychczas nie ma dowodów na transmisję z człowieka na człowieka w związku z ogniskiem na MV Hondius. Wiadomo, że tylko jeden typ hantawirusa – wirus Andes – może przenosić się między ludźmi i występuje głównie w Chile i Argentynie. Trwające sekwencjonowanie ma odpowiedzieć na pytanie, z jakim dokładnie wariantem wirusa mamy do czynienia w tym przypadku.
Long COVID: 400 milionów chorych na świecie, wciąż bez jasnej diagnostyki i leczenia
1 tydzień temu
2 min
Najważniejsze
•Long COVID dotyka około 400 milionów osób na całym świecie, a jego diagnostyka i leczenie pozostają niewystarczające.
•Objawy long COVID mogą występować u każdego pacjenta po zakażeniu SARS-CoV-2, niezależnie od wieku i stanu zdrowia.
•Zidentyfikowano do stu różnych symptomów long COVID, w tym przewlekłe zmęczenie, zaburzenia pamięci i bóle ciała.
•Brak zwalidowanych biomarkerów utrudnia diagnostykę i projektowanie terapii dla pacjentów z long COVID.
•WHO prowadzi kampanię informacyjną, aby przeciwdziałać negowaniu long COVID i jego psychologizowaniu.
Sześć lat po wybuchu pandemii COVID wciąż pozostaje słabo rozpoznaną chorobą, która dotyka ok. 2 mln osób we Francji i 400 mln na świecie.
Źródło zdjęcia: unsplash.com - by Phuoc Nguyen
Ponad sześć lat po wybuchu pandemii long COVID pozostaje słabo rozpoznanym i niedostatecznie zbadanym schorzeniem, które według szacunków dotyka około 2 mln osób we Francji i 400 mln na całym świecie. Eksperci powiązani z francuskim programem ANRS-MIE ds. chorób zakaźnych podkreślają, że brak pełnego zrozumienia mechanizmów choroby przekłada się na opóźnioną diagnostykę i ograniczony dostęp do opieki. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), która uznała long COVID prawie sześć lat temu, prowadzi kampanię informacyjną, mającą przeciwdziałać negowaniu choroby i jej psychologizowaniu.
Long COVID może wystąpić u każdego pacjenta po kontakcie z SARS-CoV-2, niezależnie od wieku, wcześniejszego stanu zdrowia czy ciężkości ostrej infekcji. Szacuje się, że dotyka około 6% populacji. Objawy utrzymują się co najmniej dwa miesiące i zwykle zaczynają się w ciągu trzech miesięcy od zakażenia. Lekarze opisują nawet do stu możliwych symptomów obejmujących układ nerwowy, krążenia i oddechowy, a także przewlekłe zmęczenie, zaburzenia koncentracji i pamięci oraz dolegliwości bólowe. WHO w swoich ośmiu kluczowych komunikatach przypomina m.in., że long COVID nie jest „lenistwem” ani skutkiem złego stanu psychicznego oraz że może dotyczyć także osób młodych i wcześniej zdrowych.
Badacze odrzucają koncepcję wyłącznie psychosomatycznego podłoża choroby, wskazując na szereg zmian biologicznych. Opisywane są przewlekły stan zapalny tkanek, uszkodzenia śródbłonka i układu naczyniowego oraz dysfunkcja mitochondriów. Mireille Laforge z francuskiego Inserm zwraca uwagę na możliwą obecność utrzymujących się rezerwuarów wirusa w tkankach, choć ich dokładna rola pozostaje niejasna. Zaawansowane techniki obrazowania mogą pomagać wykrywać zajęcie narządów, ale pozostają poza zasięgiem rutynowej praktyki klinicznej. Brak zwalidowanych biomarkerów utrudnia zarówno standaryzację diagnostyki, jak i projektowanie badań terapeutycznych.
Francuska agencja ANRS-MIE wskazuje, że long COVID dzieli cechy biologiczne z innymi zespołami poinfekcyjnymi, takimi jak powikłania po zakażeniu chikungunya. W prospektywnym badaniu po chikungunya 74% pacjentów zgłaszało objawy po trzech miesiącach, a 56% po sześciu miesiącach, w tym zmęczenie, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia snu i funkcji poznawczych. Podobne trudności diagnostyczne opisuje się w zespole po leczeniu boreliozy, gdzie pacjenci często czują się niezrozumiani, a standardowe badania nie odzwierciedlają ich dolegliwości.
WHO zwraca uwagę, że brak leczenia przyczynowego long COVID, a pacjenci otrzymują jedynie terapię objawową. We Francji powstała ścieżka opieki dla dorosłych, a w przygotowaniu jest analogiczny dokument dla dzieci. Jednocześnie badacze i organizacje pacjenckie sygnalizują spadek finansowania projektów naukowych i polityczne wycofywanie się z tematu. Eksperci podkreślają potrzebę mobilizacji środowiska naukowego, wypracowania biomarkerów oraz lepszego przygotowania lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, aby zmniejszyć lukę między wiedzą badawczą a codzienną praktyką w rozpoznawaniu i leczeniu long COVID.
Słownik pojęć
Long COVID
Stan zdrowia, w którym pacjenci doświadczają długotrwałych objawów po przejściu infekcji wirusem SARS-CoV-2.
SARS-CoV-2
Wirus odpowiedzialny za pandemię COVID-19, który wywołuje chorobę układu oddechowego.
WHO
Światowa Organizacja Zdrowia, agencja ONZ odpowiedzialna za zdrowie publiczne.
Biomarkery
Substancje lub cechy, które mogą być mierzone i używane do oceny stanu zdrowia lub choroby.
Przewlekły stan zapalny
Długotrwała reakcja zapalna organizmu, która może prowadzić do uszkodzenia tkanek.