Nawet słabe światło w nocy może szkodzić sercu. Nowe badanie z Tulane University

Nawet niewielka ilość światła podczas snu może zmieniać kształt i funkcję mięśnia sercowego oraz zwiększać ryzyko przyszłych chorób serca — wynika z badania zespołu dr. Lu Qi z Tulane University, ogłoszonego 9 września 2026 roku. Wyniki opublikowano w European Heart Journal.

Naukowcy przeanalizowali dane ponad 11 tys. osób bez chorób sercowo-naczyniowych, które brały udział w brytyjskim projekcie UK Biobank. Uczestnicy nosili przez tydzień czujniki mierzące poziom światła w nocy, a po trzech latach wykonano im rezonans magnetyczny serca. W grupie narażonej na światło nocne przekraczające 3 luksów badacze stwierdzili pogrubienie ścian lewej komory i zmniejszenie przestrzeni w jej wnętrzu. Zaobserwowali też osłabienie zdolności mięśnia sercowego do rozkurczu oraz pracy podczas skurczu.

Zmiany były większe wraz ze wzrostem jasności w sypialni. Autorzy wskazują, że źródłem dodatkowego światła mogły być m.in. ekran telefonu leżącego ekranem do góry, świecący zegar cyfrowy albo światło wpadające z zewnątrz. Dr Lu Qi powiedział, że zanieczyszczenie światłem nocnym „stało się nowym czynnikiem ryzyka chorób serca” i zasugerował ograniczanie ekspozycji na światło w nocy jako możliwą strategię profilaktyczną dla lekarzy i decydentów.

Badanie sugeruje też, że część obserwowanego wpływu może wynikać ze skrócenia snu. Według autorów od 24 proc. do 49 proc. oddziaływania na zdrowie serca wiązało się z krótszym snem, trwającym mniej niż pięć lub sześć godzin. Pozostała część ryzyka może zależeć od innych mechanizmów, które obejmują m.in. stres i zmiany biologiczne.

Światło w nocy staje się coraz częstszą ekspozycją wraz z urbanizacją i zmianą stylu życia. Wcześniejsze badania łączyły jakość snu ze zdrowiem serca, ale nie analizowały tak dokładnie wpływu samego światła nocnego. Z tego powodu autorzy przedstawiają swoje wyniki jako nowy element w badaniach nad chorobami układu krążenia.

Badanie ma jednak ograniczenia. Pomiary trwały tylko tydzień, a czujnik noszony na nadgarstku nie odzwierciedla dokładnie ilości światła docierającej do oka. Nie wiadomo też, jak wyniki przekładają się na inne populacje. W praktyce oznacza to, że temat wymaga dalszych badań, zanim stanie się podstawą szerszych zaleceń klinicznych.