Stosowanie doustnych leków przeciwwirusowych wiązano z niższym 30-dniowym ryzykiem ciężkich następstw u niehospitalizowanych dorosłych z astmą i nieciężkim COVID-19. Opis dotyczy retrospektywnego badania kohortowego, jednak nie podano pełnych danych bibliograficznych publikacji naukowej ani linku do źródła.
Analiza miała obejmowała okres od 1 stycznia 2022 r. do 16 marca 2024 r. i opierać się na danych ubezpieczeniowych. Badaną populację stanowili dorośli z astmą i rozpoznanym nieciężkim COVID-19, leczeni ambulatoryjnie. Porównano pacjentów, którzy otrzymali nirmatrelwir/rytonawir lub molnupirawir, z grupą bez leczenia przeciwwirusowego. Podano, że grupa leczona i kontrolna liczyły po 19 235 pacjentów, nie wyjaśniono jednak, czy była to liczebność po dopasowaniu ani jaką metodę dopasowania zastosowano.
Wyniki i ograniczenia opisu
Jako główny 30-dniowy złożony punkt końcowy wskazano zgon z dowolnej przyczyny, hospitalizację z dowolnej przyczyny lub wentylację mechaniczną. Grupa leczona rzadziej osiągała ten punkt końcowy niż grupa kontrolna, z hazard ratio wynoszącym 0,57 przy 95-procentowym przedziale ufności od 0,49 do 0,66. Dla samej hospitalizacji podano HR 0,59 (95 proc. CI 0,50–0,69), dla śmiertelności HR 0,34 (95 proc. CI 0,16–0,73), a dla wentylacji mechanicznej HR 0,08 (95 proc. CI 0,01–0,58).
Szczególnie akcentowano nirmatrelwir/rytonawir. Jednocześnie nie przedstawiono pełnego, odrębnego zestawienia wyników dla molnupirawiru. W dostępnych materiałach nie podano też bezwzględnego ryzyka, liczby zdarzeń, kraju pochodzenia danych, nazwy bazy ubezpieczeniowej, źródeł finansowania ani konfliktów interesów. Brakuje również operacyjnych definicji astmy i „nieciężkiego COVID-19”, a także informacji o tym, jak definiowano ekspozycję na lek i kiedy go podawano względem rozpoznania.
Znaczenie kliniczne
W praktyce klinicznej doustne leki przeciwwirusowe, zwłaszcza nirmatrelwir/rytonawir, stosowano głównie u pacjentów ambulatoryjnych z podwyższonym ryzykiem ciężkiego przebiegu COVID-19. Dane dotyczące molnupirawiru były zwykle słabsze i mniej spójne. Nowość opisywanego badania polegałaby na wyodrębnieniu chorych na astmę jako osobnej kohorty, ale bez pełnej publikacji nie da się tego niezależnie ocenić.
Znaczenie tych wyników zależy od potwierdzenia, czy badanie ukazało się w recenzowanym źródle, oraz od ujawnienia metodologii i danych bezwzględnych. Dopiero wtedy będzie można ocenić praktyczną skalę korzyści dla pacjentów z astmą i nieciężkim COVID-19.
