Globalne śledztwo po ognisku hantawirusa Andes na wycieczkowcu MV Hondius
4 godz. temu
·
3 min
Komentarz redakcji
Międzynarodowi śledczy próbują ustalić, gdzie doszło do pierwotnego zakażenia hantawirusem Andes na wycieczkowcu MV Hondius, z którego pasażerów ewakuowano w dniach 10–11 maja w porcie Granadilla na Teneryfie. Z ogniskiem powiązano dotąd 11 przypadków choroby i trzy zgony, a setki osób z ponad 20 krajów objęto kilkutygodniowym monitoringiem zdrowia. Najpoważniejsza hipoteza prowadzi do Patagonii i Ushuaia, ale źródło zakażenia pozostaje niepotwierdzone.
Najważniejsze
•Na statku wycieczkowym MV Hondius doszło do pierwszego w historii globalnego rozproszenia szczepu Andes hantawirusa – rzadkiego patogenu zdolnego do transmisji człowiek–człowiek – z 11 przypadkami (9 potwierdzonych, 2 prawdopodobne) i trzema zgonami powiązanymi z rejsem.
•Statek z około 146–147 osobami na pokładzie ewakuowano 10–11 maja 2026 r. w porcie Granadilla na Teneryfie; 122 osoby (87 gości i 35 członków załogi) zostały zorganizowanie repatriowane, podczas gdy około 25 członków załogi i medycy pozostali na pokładzie w drodze do Rotterdamu.
•WHO, ECDC i władze krajowe wprowadziły wydłużony nadzór zdrowotny (42–45 dni) oraz różne modele izolacji i kwarantanny w poszczególnych państwach, od hospitalizacji w ośrodkach wysokiego bezpieczeństwa po długotrwałą samoizolację domową.
•Szczep Andes hantawirusa, endemiczny dla południowego Chile i Argentyny i przenoszony zwykle przez dzikie gryzonie, wywołuje ciężki hantavirus pulmonary syndrome o śmiertelności 30–40%, ale mimo potwierdzonej transmisji człowiek–człowiek ryzyko dla ogółu populacji oceniane jest jako niskie.
•Źródło pierwotnego zakażenia – prawdopodobnie związane z wcześniejszą podróżą holenderskiego małżeństwa po Patagonii – pozostaje nieustalone i wymaga dalszych badań środowiskowych oraz dochodzeń epidemiologicznych w Argentynie i Chile.
WHO i ECDC badają ognisko śmiertelnego hantawirusa Andes na statku MV Hondius, ewakuowanym 10–11 maja koło Teneryfy po rejsie z Argentyny.
Pexels — Daniel Dan
Śledczy z WHO, Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) oraz władz krajowych próbują ustalić, gdzie rozpoczęło się śmiertelne ognisko szczepu Andes hantawirusa na statku wycieczkowym MV Hondius, który po rejsie z Argentyny został 10–11 maja zacumowany i ewakuowany koło Teneryfy, a jego pasażerowie rozproszyli się następnie do ponad 20 krajów.
MV Hondius, należący do operatora Oceanwide Expeditions, wyruszył z Ushuaia w Argentynie 1 kwietnia 2026 r. Na pokładzie znajdowało się ok. 146–147 osób, w tym około 87 pasażerów, 35–40 członków załogi oraz kilku specjalistów. Trasa prowadziła przez rejon Patagonii i południowego Atlantyku. 2 maja, gdy jednostka była w rejonie Cabo Verde i zmierzała ku Wyspom Kanaryjskim, zgłoszono do WHO i ECDC „cluster of severe respiratory illness”, co uruchomiło międzynarodową reakcję.
Według oceny ryzyka ECDC z 12 maja z ogniskiem na MV Hondius powiązano łącznie 11 przypadków zakażenia szczepem Andes hantawirusa: 9 laboratoryjnie potwierdzonych i 2 prawdopodobne oraz trzy zgony. Wśród ofiar jest starsze holenderskie małżeństwo, które jako jedne z pierwszych osób na statku rozwinęło ciężkie objawy; jeden z partnerów zmarł 2 maja na pokładzie, drugi kilka dni później w szpitalu w Holandii. Trzeci zgon dotyczy bliskiego kontaktu jednej z ofiar. WHO i UN News kilka dni wcześniej podawały niższe liczby (osiem przypadków, sześć potwierdzonych), co tłumaczy rozbieżności w doniesieniach z 10–11 maja.
Po uzgodnieniach z WHO władze hiszpańskie zgodziły się przyjąć statek w porcie Granadilla na Teneryfie. MV Hondius dotarł tam 10 maja nad ranem. W ciągu 10–11 maja prowadzono ewakuację: pasażerów w kombinezonach i maskach przewożono małymi łodziami z zakotwiczonej jednostki na nabrzeże, poddawano dezynfekcji, a następnie autobusami transportowano na lotnisko, skąd odlatywały samoloty wojskowe i rządowe. Łącznie 122 osoby – 87 gości i 35 członków załogi – ewakuowano i repatriowano. Około 25 członków załogi oraz dwóch medyków pozostało na Hondiusie, który ma wrócić do Rotterdamu z ciałem zmarłego pasażera w chłodni na pokładzie.
Co najmniej 34 osoby opuściły statek przed 2 maja w różnych miejscach trasy, część planowo, część z powodów medycznych. Udokumentowane wcześniejsze zejścia obejmują m.in. pasażera pozostawionego na wyspie Tristan da Cunha z podejrzeniem hantawirusa, pacjenta w intensywnej terapii w Johannesburgu, hospitalizowanego w Szwajcarii oraz co najmniej jedną osobę leczoną w holenderskim Radboudumc w Nijmegen. Pełna lista tych osób oraz ich dokładny status zakażenia nie jest publicznie dostępna.
WHO i ECDC zaleciły 42 dni aktywnego monitoringu zdrowia osób narażonych, co odpowiada podwójnemu górnemu zakresowi okresu inkubacji hantawirusa Andes. Wielka Brytania przyjęła model 72 godzin izolacji w Arrowe Park Hospital w Merseyside z testami na początku, a następnie 45 dni samoizolacji domowej z codziennym monitoringiem objawów. Holandia zdecydowała o sześciu tygodniach izolacji dla repatriowanych oraz nałożyła sześciotygodniową kwarantannę na 12 pracowników Radboudumc, po tym jak przy pierwszym pacjencie nie zastosowano pełnych procedur wysokiego ryzyka. Japonia zapowiedziała 45 dni monitoringu swojego obywatela, a USA umieściły swoich pasażerów w ośrodkach wysokiego bezpieczeństwa w Nebrasce i Atlancie, przyjmując okres zbliżony do zaleceń WHO.
Szczep Andes hantawirusa występuje endemicznie od lat 90. głównie w południowym Chile i Argentynie, gdzie rezerwuarem są dzikie gryzonie. Wywołuje hantavirus pulmonary syndrome – ciężką chorobę płuc o śmiertelności sięgającej 30–40 proc. To jedyny znany hantawirus z udokumentowaną transmisją człowiek–człowiek, dotąd ograniczoną do niewielkich klastrów rodzinnych i szpitalnych. Klaster związany z MV Hondius jest pierwszym udokumentowanym przypadkiem globalnego rozproszenia tego patogenu do ponad 20 krajów za pośrednictwem statku turystycznego.
Śledztwo koncentruje się m.in. na podróży holenderskiego małżeństwa po Ameryce Południowej od 27 listopada 2025 r. Para odwiedzała różne rejony Patagonii i potencjalnie Chile; media wskazują na wizytę na wysypisku w Ushuaia, ale lokalne władze podkreślają, że w mieście nie odnotowano hantawirusa od 1996 r. Argentyńskie służby zapowiedziały badania gryzoni na wysypisku i w innych lokalizacjach, jednak na razie nie opublikowały wyników.
WHO i ECDC oczekują, że pojedyncze nowe przypadki wśród osób związanych z rejsem mogą pojawiać się jeszcze przez kilka tygodni, ale wszystkie znane kontakty pozostają pod nadzorem, a ryzyko dla ogółu populacji oceniane jest jako niskie. Ustalenie rzeczywistego miejsca pierwotnego zakażenia będzie zależeć od wyników badań środowiskowych i pełnych dochodzeń epidemiologicznych w Argentynie i Chile.
Porównanie wybranych strategii izolacji i monitoringu po ekspozycji na hantawirusa Andes (MV Hondius)
WHO/ECDC
+Spójna, ostrożnościowa rekomendacja 42 dni monitoringu
+Możliwość adaptacji do warunków lokalnych (dom vs ośrodek)
Opracowanie własne na podstawie artykułu oraz raportu ECDC z 12 maja 2026 r.
Słownik pojęć
Hantawirus Andes (ANDV)
Szczep hantawirusa endemiczny w południowym Chile i Argentynie, wywołujący hantavirus pulmonary syndrome i jako jedyny znany hantawirus posiadający udokumentowaną transmisję człowiek–człowiek.
Hantavirus pulmonary syndrome (HPS)
Ciężki zespół chorobowy wywoływany przez niektóre hantawirusy, charakteryzujący się gorączką, objawami grypopodobnymi i szybko narastającą niewydolnością oddechową; śmiertelność sięga 30–40%.
Okres inkubacji
Czas od zakażenia patogenem do pojawienia się pierwszych objawów choroby; dla hantawirusa Andes przyjmuje się do około 21 dni, dlatego dla bezpieczeństwa zaleca się 42 dni monitoringu.
Transmisja człowiek–człowiek
Przenoszenie się patogenu bezpośrednio między ludźmi, np. drogą kropelkową lub kontaktową; w przypadku hantawirusa Andes była dotąd opisywana głównie w małych klastrach rodzinnych i szpitalnych.
Kwarantanna
Czasowe odosobnienie osób zdrowych, które mogły mieć kontakt z patogenem, w celu zapobieżenia ewentualnemu szerzeniu się zakażenia podczas okresu inkubacji.
Nadzór epidemiologiczny
Systematyczne monitorowanie stanu zdrowia określonych grup ludności w celu wczesnego wykrywania przypadków chorób zakaźnych, ich analizowania i wdrażania środków kontrolnych.
Najczęstsze pytania
Czym różni się ognisko hantawirusa Andes na MV Hondius od pandemii COVID-19?▼
Ognisko na MV Hondius dotyczyło ograniczonej liczby osób (11 przypadków, 3 zgony) związanych z jednym rejsem i bliskimi kontaktami, podczas gdy SARS-CoV-2 łatwo rozprzestrzeniał się drogą powietrzną w populacji. Transmisja hantawirusa Andes człowiek–człowiek wymaga zwykle bardzo bliskiego, długotrwałego kontaktu, a WHO i ECDC oceniają ryzyko dla ogółu populacji jako niskie.
Dlaczego okres monitorowania po ekspozycji na hantawirusa Andes wynosi aż 42–45 dni?▼
Dla hantawirusa Andes opisywany maksymalny okres inkubacji sięga około 21 dni. WHO i ECDC przyjęły podejście ostrożnościowe, zalecając monitorowanie przez podwójny górny zakres inkubacji (42 dni), a niektóre państwa wydłużają ten okres do 45 dni, aby zminimalizować ryzyko przeoczenia późnych przypadków.
Jak można się zarazić szczepem Andes hantawirusa?▼
Główną drogą zakażenia jest kontakt z odchodami, moczem lub śliną zakażonych dzikich gryzoni w regionach endemicznych (południowe Chile i Argentyna). Szczep Andes jako jedyny hantawirus ma udokumentowaną transmisję człowiek–człowiek, ale dotyczy ona zwykle bardzo bliskich kontaktów, np. w rodzinie lub w warunkach szpitalnych.
Dlaczego pasażerów wycieczkowca repatriowano lotami czarterowymi, a nie komercyjnymi?▼
Zastosowanie lotów czarterowych i wojskowych pozwala na wprowadzenie ścisłych procedur kontroli zakażeń (m.in. specjalne strefy, sprzęt ochronny, możliwość izolacji przypadków podejrzanych) oraz ogranicza kontakt osób potencjalnie narażonych z ogółem podróżnych i obsługą cywilnych lotnisk.
Czy w związku z tym ogniskiem powinienem obawiać się podróży statkiem wycieczkowym?▼
Obecnie ryzyko zakażenia hantawirusem Andes podczas rejsu turystycznego jest oceniane jako bardzo niskie i dotyczy przede wszystkim specyficznych tras przez rejony endemiczne oraz sytuacji bliskiego kontaktu z przypadkiem. Operatorzy i służby zdrowia wdrażają dodatkowe procedury nadzoru i kontroli zakażeń; zaleca się śledzenie komunikatów WHO, ECDC i władz krajowych przed podróżą.