Epidemia eboli w Demokratycznej Republice Konga przekroczyła 4 tysiące zgonów

Według relacji powołujących się na ministerstwo zdrowia Demokratycznej Republiki Konga odnotowano 8300 potwierdzonych przypadków eboli, a 4018 chorych zmarło. Informację przekazano z Bunii, stolicy prowincji Ituri, w materiałach datowanych na 2 października. Źródła nie podają jednak jednoznacznie roku ani dokładnej daty, której dotyczą dane.

Liczby opublikowały między innymi „Daily Excelsior”, DTNext, WSLS, NewsCentral, „New Indian Express” i „Arab News”. Żadna z tych publikacji nie zawiera pierwotnego komunikatu ministerstwa, tabeli epidemiologicznej ani metodologii liczenia przypadków i zgonów. Materiały mogą powielać tę samą depeszę, dlatego nie stanowią niezależnego potwierdzenia danych.

Relacje wskazują, że ogniska epidemii występowały w Ituri i Kiwu Północnym. NewsCentral podał, że epidemia objęła siedem prowincji, w tym South Ubangi. Informacja ta wymaga jednak potwierdzenia przez ministerstwo zdrowia DRK, Światową Organizację Zdrowia lub Africa CDC. Kilka publikacji wskazuje także na szczep Bundibugyo, ale w dostępnych materiałach brakuje potwierdzenia laboratoryjnego lub oficjalnego komunikatu w tej sprawie.

Reakcję na epidemię utrudniały konflikt zbrojny, brak bezpieczeństwa, przesiedlenia, niedobory personelu i finansowania oraz strajki pracowników ochrony zdrowia. WSLS cytował protestujących, którzy mówili: „No money, no data!” oraz „No payment for months”. Według tego samego źródła w Kigonze, na obrzeżach Bunii, spłonął ośrodek dla pacjentów, a po tym zdarzeniu około 19 tys. osób miało opuścić obóz. Nie ustalono jednak, czy pożar był skutkiem ataku, czy operacji wojskowej.

Stosunek 4018 zgonów do 8300 zgłoszonych przypadków wynosi około 48,4 proc. Nie jest to ostateczny współczynnik śmiertelności, ponieważ nie wiadomo, czy wszystkie przypadki mają ustalony wynik, czy dane dotyczą tego samego okresu ani na ile kompletne było wykrywanie zachorowań. Dla porównania, podczas epidemii w DRK w latach 2018–2020 odnotowano około 3470 przypadków i 2287 zgonów, a w czasie epidemii w Afryce Zachodniej w latach 2014–2016 — ponad 28 600 przypadków i ponad 11 tys. zgonów.

Dalsza ocena sytuacji wymaga potwierdzenia daty, źródła danych, szczepu wirusa oraz zasięgu epidemii przez ministerstwo zdrowia DRK, WHO lub Africa CDC. Spadek liczby zgłoszeń nie musi oznaczać ograniczenia transmisji, jeśli konflikt, strajki lub brak bezpieczeństwa przerwały nadzór epidemiologiczny.