Najważniejsze
- •Według cytowanych danych po około sześciu miesiącach epidemii w DRK odnotowano ponad 11 tys. przypadków eboli i ponad 5,4 tys. zgonów, choć bilans wymaga potwierdzenia w źródłach pierwotnych.
- •Epidemia objęła osiem prowincji, a jej kontrolę utrudniają konflikt zbrojny, ataki na personel medyczny, ograniczony dostęp do terenów i brak zaufania społeczności.
- •Około 80 proc. nowych przypadków miało być wykrywanych poza systemem aktywnego śledzenia kontaktów, co wskazuje na znaczną skalę transmisji niewykrytej przez służby.
- •Epidemię wywołuje wirus Bundibugyo, dla którego nie ma powszechnie zatwierdzonej szczepionki ani swoistej terapii.
- •Jeśli bilans się potwierdzi, epidemia będzie większa od epidemii w DRK z lat 2018–2020, ale mniejsza od epidemii w Afryce Zachodniej z lat 2014–2016.
Według danych przypisywanych władzom Demokratycznej Republiki Konga, po około sześciu miesiącach od ogłoszenia epidemii eboli w tym kraju odnotowano ponad 11 tys. przypadków i ponad 5,4 tys. zgonów. Bilans cytowany przez Reutersa i Associated Press nie znajduje jednak potwierdzenia ani w opublikowanym komunikacie kongijskiego ministerstwa zdrowia, ani w pełnym raporcie metodologicznym.
Epidemię ogłoszono 15 maja 2026 roku. Według dostępnych materiałów objęła ona osiem prowincji: Ituri, Kiwu Północne, Kiwu Południowe, Tshopo, Haut-Uélé, Bas-Uélé, Sud-Ubangi i Nord-Ubangi. Źródła podają różne bilanse, zależnie od daty odcięcia danych. Wśród publikowanych wartości znajdują się 11 114 przypadków i 5433 zgony oraz 11 376 przypadków i 5568 zgonów. Nie wiadomo, czy wszystkie zestawienia obejmują wyłącznie przypadki potwierdzone laboratoryjnie, czy także przypadki prawdopodobne i podejrzane.
Kontrolę epidemii utrudniają konflikt zbrojny, ataki na personel i placówki medyczne oraz ograniczony dostęp do części terenów. Służby mają również problemy z transportem, śledzeniem kontaktów i wypłatą wynagrodzeń pracownikom ochrony zdrowia. Część społeczności nie ufa zespołom prowadzącym działania przeciwepidemiczne. Według Africa CDC, cytowanego przez AP, około 80 proc. nowych przypadków wykrywano poza systemem aktywnego śledzenia kontaktów. Inne materiały podają, że poza tym systemem wykrywano około 65 proc. przypadków lub zgonów w społeczności. Dane dotyczą prawdopodobnie różnych okresów i mianowników.
Dzieci poniżej 18. roku życia miały do 4 listopada stanowić 28 proc. przypadków i 35 proc. zgonów, według danych przypisywanych UNICEF. Publikowane zestawienia mówią o 2959 przypadkach i 1737 zgonach w tej grupie, ale także te liczby wymagają potwierdzenia w źródle pierwotnym. Epidemię wywołuje wirus Bundibugyo, czyli jeden z gatunków wirusa Ebola. Dla tego gatunku nie ma powszechnie zatwierdzonej szczepionki ani swoistej terapii. Pacjenci mogą jednak otrzymywać leczenie podtrzymujące i intensywną opiekę.
Ebola przenosi się głównie przez bezpośredni kontakt z krwią i innymi płynami ustrojowymi zakażonych osób, a także przez skażone materiały i kontakt z ciałami zmarłych. Jeśli podawane dane się potwierdzą, obecna epidemia będzie większa od epidemii w Demokratycznej Republice Konga z lat 2018–2020, która objęła 3481 przypadków i 2299 zgonów. Mniejsza pozostanie jednak od epidemii w Afryce Zachodniej z lat 2014–2016.
Kolejne raporty powinny wyjaśnić dokładny bilans, zakres transmisji oraz status przypadków zgłaszanych poza DRK. Potrzebne jest także rozliczenie środków przeznaczonych na pomoc oraz opublikowanie danych o skuteczności działań medycznych.
Najczęstsze pytania
Kiedy ogłoszono epidemię eboli w Demokratycznej Republice Konga?▼
Ile przypadków i zgonów odnotowano?▼
Jakie obszary objęła epidemia?▼
Jak przenosi się Ebola?▼
Czy istnieje szczepionka przeciw wirusowi Bundibugyo?▼
Słownik pojęć
- Ebola
- Ciężka choroba zakaźna wywoływana przez wirusy z rodzaju Ebolavirus, przenoszona głównie przez kontakt z płynami ustrojowymi zakażonych osób.
- Wirus Bundibugyo
- Jeden z gatunków wirusa Ebola, odpowiedzialny za opisywaną epidemię w Demokratycznej Republice Konga.
- Śledzenie kontaktów
- Działanie polegające na identyfikowaniu i monitorowaniu osób, które miały kontakt z zakażonym.
- Przypadek potwierdzony laboratoryjnie
- Przypadek choroby potwierdzony badaniem laboratoryjnym; niektóre publikowane bilanse mogą obejmować także przypadki prawdopodobne lub podejrzane.
- Transmisja społecznościowa
- Rozprzestrzenianie się zakażenia w społeczności, także poza formalnie monitorowanymi łańcuchami kontaktów.
Najważniejsze dane dotyczące epidemii eboli w DRK
| Element | Informacja |
|---|---|
| Data ogłoszenia epidemii | 15 maja 2026 roku |
| Publikowany bilans | 11 114–11 376 przypadków oraz 5433–5568 zgonów |
| Liczba objętych prowincji | 8 |
| Czynnik wywołujący | Wirus Bundibugyo |
| Dzieci poniżej 18. roku życia | Do 4 listopada: 28 proc. przypadków i 35 proc. zgonów według danych przypisywanych UNICEF |
| Wykrywanie poza śledzeniem kontaktów | Około 80 proc. nowych przypadków według Africa CDC cytowanego przez AP |
Epidemia w DRK na tle innych dużych epidemii eboli
Epidemia w DRK w 2026 roku
Epidemia w DRK w latach 2018–2020
Epidemia w Afryce Zachodniej w latach 2014–2016
Epidemia eboli w DRK — najważniejsze fakty
Zestawienie na podstawie artykułu i przytoczonych materiałów; bilanse epidemiologiczne mogą obejmować różne okresy oraz kategorie przypadków.

