Ebola w Kongu nadal się szerzy. WHO: 1 561 przypadków i 506 zgonów

Światowa Organizacja Zdrowia poinformowała 7 lipca 2026 r., że epidemia Eboli w Demokratycznej Republice Konga nadal się rozszerza. WHO potwierdziła 1561 przypadków zakażenia i 506 zgonów, a przedstawicielka organizacji w tym kraju, dr Anne Ancia, powiedziała, że sytuacja nie ustabilizowała się i pozostaje w fazie ekspansji.

Ancia mówiła o stanie epidemii podczas wideokonferencji z Bunii, która jest epicentrum ogniska choroby. Z danych przytoczonych przez WHO wynika, że od poprzedniej aktualizacji, z 4 lipca, odnotowano 33 nowe przypadki i 6 nowych zgonów. Organizacja zaznaczyła też, że w części ośrodków leczenia poziom zajętości sięga około 90 proc., co oznacza, że placówki są bliskie granicy wydolności.

Problemem pozostaje także mobilność ludności. WHO przekazała, że osoby chore, w tym pracownicy z górniczego miasta Mongbwalu, nie zawsze szukają pomocy na miejscu, lecz przemieszczają się do innych regionów. To zwiększa ryzyko dalszego rozprzestrzeniania wirusa. Dr Ancia wskazała również na utrzymującą się niestabilność bezpieczeństwa i kruchość systemu ochrony zdrowia, które utrudniają działania nadzorcze i leczenie.

Szczególnie trudna sytuacja panuje w prowincji Ituri. WHO podała, że nie wszystkie potrzeby w tym regionie mogą zostać zaspokojone. Oznacza to problemy z dostępem do transportu medycznego, leczenia i wsparcia logistycznego w strefie, gdzie epidemia rozwija się równolegle z napiętą sytuacją bezpieczeństwa.

Obecne ognisko Eboli w DR Konga dotyczy wirusa Bundibugyo, wobec którego nie ma potwierdzonego leczenia ani pewnego leku. Epidemia trwa w regionie, który już wcześniej mierzył się z podobnymi wybuchami choroby, a obecna sytuacja przebiega w warunkach konfliktu, przemieszczeń ludności i ograniczonych zasobów zdrowotnych. To utrudnia szybkie wykrywanie zakażeń i śledzenie kontaktów.

Jeśli liczba przypadków będzie nadal rosła, WHO i lokalne służby będą musiały utrzymać wysokie tempo nadzoru epidemiologicznego, zwiększać przepustowość ośrodków leczenia i wzmacniać wsparcie w najbardziej obciążonych strefach. W praktyce oznacza to większą presję na system zdrowia w Ituri i sąsiednich prowincjach oraz potrzebę dalszej pomocy międzynarodowej.