Cukrzyca typu 2 a ryzyko stwardnienia rozsianego- wyniki metaanalizy

Komentarz redakcji

Systematyczny przegląd i metaanaliza objęły 7 badań kohortowych z udziałem 3 143 619 uczestników. Autorzy nie potwierdzili odwrotnej zależności, czyli wpływu stwardnienia rozsianego na ryzyko cukrzycy. Wyniki opublikowano 4 czerwca 2026 roku.

Najważniejsze

  • Najnowsza metaanaliza sugeruje, że cukrzyca — zwłaszcza typu 2 — wiąże się z wyższym ryzykiem późniejszego rozwoju stwardnienia rozsianego (MS).
  • W analizie obejmującej 7 badań kohortowych i ponad 3,1 mln uczestników wykazano istotny związek dla cukrzycy jako ekspozycji i późniejszego MS (HR 1,59; 95% CI 1,24–2,05).
  • W podgrupie osób z cukrzycą typu 2 również potwierdzono zwiększone ryzyko MS (HR 1,46; 95% CI 1,10–1,94), natomiast nie wykazano odwrotnej zależności: MS nie zwiększało ryzyka cukrzycy.
  • Autorzy podkreślają, że wcześniejsze badania dawały niespójne wyniki, a obecna analiza ma ograniczenia wynikające z braku szczegółowych danych o badanych grupach i możliwych czynnikach zakłócających.
  • Wyniki mogą być użyteczne w planowaniu dalszych badań nad wspólnymi mechanizmami zapalnymi i metabolicznymi oraz nad wcześniejszym identyfikowaniem osób z cukrzycą obciążonych większym ryzykiem MS.
·
1 min

Metaanaliza obejmująca ponad 3 mln osób wykazała, że cukrzyca, zwłaszcza typu 2, wiąże się z wyższym ryzykiem stwardnienia rozsianego.

Pexels — Mikhail Nilov
Pexels — Mikhail Nilov

Systematyczny przegląd i metaanaliza opublikowane 4 czerwca 2026 roku wykazały, że cukrzyca zwiększa ryzyko rozwoju stwardnienia rozsianego, a najsilniejszy związek dotyczył cukrzycy typu 2. Analiza objęła 7 badań kohortowych i łącznie 3 143 619 uczestników.

Autorzy połączyli dane z baz Web of Science, PubMed i Embase, obejmujące publikacje z lat 2010–2024. W całej analizie nie stwierdzono istotnego statystycznie związku między cukrzycą a stwardnieniem rozsianym jako takimi. Jednocześnie w osobnej analizie wykazano, że cukrzyca wiązała się z większym ryzykiem późniejszego wystąpienia MS. Hazard ratio wyniosło 1,59, a 95-procentowy przedział ufności 1,24–2,05.

W podgrupie osób z cukrzycą typu 2 związek również pozostał widoczny. Dla tej grupy hazard ratio wyniosło 1,46, a 95-procentowy przedział ufności 1,10–1,94. Z kolei odwrotnej zależności nie potwierdzono: stwardnienie rozsiane nie wiązało się w analizie z wyższym ryzykiem cukrzycy.

Badania dotyczące zależności między cukrzycą a stwardnieniem rozsianym od lat dawały niespójne wyniki. Część prac sugerowała możliwy związek, inne nie wykazywały takiej relacji. Nowa metaanaliza opiera się na dużej liczbie uczestników, co wzmacnia znaczenie obserwacji, ale autorzy nie podali szczegółowych danych o wieku, płci, stanie zdrowia ani miejscu prowadzenia badań.

Cukrzyca typu 2 pozostaje jednym z najczęstszych przewlekłych schorzeń metabolicznych i wiąże się z licznymi powikłaniami. Stwardnienie rozsiane to przewlekła choroba autoimmunologiczna ośrodkowego układu nerwowego, która prowadzi do uszkodzenia osłonek mielinowych i objawów neurologicznych. Nowe wyniki wpisują się w szerszą dyskusję o możliwych wspólnych mechanizmach zapalnych i metabolicznych między obiema chorobami.

W praktyce wyniki mogą mieć znaczenie dla dalszych badań nad profilaktyką i wczesnym wykrywaniem ryzyka MS u osób z cukrzycą. Do pełniejszej oceny potrzebne są jednak kolejne analizy, najlepiej z dokładniejszym opisem badanych grup i czynników, które mogły wpływać na wynik.

Kluczowe liczby z metaanalizy o cukrzycy i stwardnieniu rozsianym

7
Badania
Tyle badań kohortowych uwzględniono w analizie
3,14 mln
Uczestnicy
Łączna liczba osób objętych metaanalizą
HR 1,59
Ryzyko MS przy cukrzycy
Zwiększone ryzyko późniejszego rozwoju stwardnienia rozsianego
HR 1,46
Ryzyko MS przy T2D
Związek utrzymał się także dla cukrzycy typu 2

Źródło: systematyczny przegląd i metaanaliza opublikowane 4 czerwca 2026 r.; Web of Science, PubMed, Embase.

Najważniejsze wyniki metaanalizy dotyczącej związku cukrzycy ze stwardnieniem rozsianym

AnalizaLiczba badań / uczestnikówWynikInterpretacja
Cukrzyca jako ekspozycja → późniejsze MS7 badań kohortowych; 3 143 619 uczestnikówHR 1,59 (95% CI 1,24–2,05)Wyższe ryzyko rozwoju MS u osób z cukrzycą
Cukrzyca typu 2 → późniejsze MSPodgrupa w analizieHR 1,46 (95% CI 1,10–1,94)Związek pozostaje istotny także dla cukrzycy typu 2
MS → późniejsze ryzyko cukrzycyAnaliza odwrotnej zależnościBrak istotnego związkuMS nie zwiększało ryzyka cukrzycy

Źródło: systematyczny przegląd i metaanaliza opublikowane 4 czerwca 2026 r.; dane z Web of Science, PubMed i Embase.

Słownik pojęć

Metaanaliza
Badanie łączące wyniki wielu wcześniejszych prac, aby uzyskać bardziej wiarygodny obraz zależności.
Badanie kohortowe
Rodzaj badania obserwacyjnego, w którym śledzi się grupę osób w czasie i ocenia występowanie określonych zdarzeń zdrowotnych.
Hazard ratio (HR)
Wskaźnik porównujący częstość występowania zdarzenia w dwóch grupach; HR powyżej 1 oznacza większe ryzyko w grupie badanej.
Przedział ufności 95%
Zakres wartości, w którym z wysokim prawdopodobieństwem mieści się rzeczywisty efekt; jeśli nie obejmuje 1, wynik zwykle uznaje się za istotny statystycznie.
Stwardnienie rozsiane (MS)
Przewlekła autoimmunologiczna choroba ośrodkowego układu nerwowego prowadząca do uszkodzenia osłonek mielinowych.
Cukrzyca typu 2
Najczęstsza postać cukrzycy, związana głównie z insulinoopornością i stopniowo narastającym niedoborem insuliny.

Najczęstsze pytania

Czy cukrzyca oznacza, że na pewno rozwinie się stwardnienie rozsiane?
Nie. Metaanaliza pokazuje związek statystyczny i zwiększone ryzyko, ale nie przesądza o tym, że u konkretnej osoby MS wystąpi.
Który typ cukrzycy wiązał się z najsilniejszym związkiem z MS?
Najmocniejszy i najbardziej jednoznaczny sygnał dotyczył cukrzycy typu 2.
Czy stwardnienie rozsiane zwiększa ryzyko cukrzycy?
W tej analizie nie potwierdzono odwrotnej zależności — MS nie wiązało się z istotnie wyższym ryzykiem cukrzycy.
Jakie są główne ograniczenia tych wyników?
Autorzy nie podali szczegółów dotyczących wieku, płci, stanu zdrowia ani lokalizacji badanych populacji, co utrudnia pełną ocenę wpływu czynników zakłócających.

Pierwsi napisali na ten temat

Komentarze (0)

0/2000
Następny artykuł

Milcząca epidemia: 6,3 mln diabetyków może mieć niezdiagnozowaną stłuszczeniową wątrobę

Niemieccy diabetolodzy alarmują, że 70% chorych na cukrzycę typu 2 cierpi także na stłuszczeniową chorobę wątroby (MASLD), która często pozostaje niezdiagnozowana. Zwiększa to ryzyko zawału serca i udaru mózgu. Eksperci wzywają do wprowadzenia powszechnych badań przesiewowych z użyciem wskaźnika FIB-4.

Czytaj dalej

Powiązane artykuły

Milcząca epidemia: 6,3 mln diabetyków może mieć niezdiagnozowaną stłuszczeniową wątrobę

Ponad 70% osób z cukrzycą typu 2 w Niemczech ma również niezdiagnozowaną stłuszczeniową chorobę wątroby (MASLD), co znacząco podnosi ryzyko zawału serca i udaru mózgu – ostrzegli eksperci na 60. Kongresie Diabetologicznym DDG w Berlinie.

medwiss.de
deutschesgesundheitsportal.de
+1
15 maj

MRI całego ciała lepiej niż BMI przewiduje ryzyko cukrzycy i chorób serca

Analiza ponad 66 tys. badań MRI całego ciała pokazała, że rozmieszczenie tłuszczu i mięśni lepiej niż BMI przewiduje ryzyko cukrzycy, chorób serca i zgonu.

medwiss.de
deutschesgesundheitsportal.de
+1
10 maj

Badanie Lund University: samo BMI gorzej wykrywa ryzyko cukrzycy, chorób nerek i serca

Analiza 489 tys. osób z UK Biobank wskazuje, że BMI w połączeniu z procentem tkanki tłuszczowej i obwodem talii lepiej ocenia ryzyko chorób niż sam wskaźnik BMI.

lunduniversity.lu.se
knowridge.com
+3
21 maj

Depresja, schizofrenia, CHAD: Czy diagnozy DSM są już przestarzałe?

Przegląd z Magdeburga sugeruje, że biologiczne podtypy zaburzeń psychicznych mogą być ważniejsze niż klasyczne diagnozy w depresji, CHAD i schizofrenii.

medwiss.de
deutschesgesundheitsportal.de
13 maj

Metaanaliza: probiotyki powiązano ze spadkiem części markerów zapalnych w chorobach autoimmunologicznych

Metaanaliza opisana 20 maja przez dwa niemieckie portale wskazuje, że doustna suplementacja probiotykami wiązała się ze spadkiem części markerów zapalnych u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi.

medwiss.de
deutschesgesundheitsportal.de
20 maj

Leki na odchudzanie powiązane z większą, niż oczekiwano, utratą mięśni

Leki inkretynowe stosowane w leczeniu otyłości wiążą się z większą, niż oczekiwano, utratą masy mięśniowej – wynika z przeglądu 36 badań przedstawionego w San Francisco.

medscape.com
sciencedaily.com
+3
22 kwi
StartSzukaj