EU

European journal of psychotraumatology

2026-12-01

Ratownictwo medyczne

Zapytajmy ekspertów: podejście skoncentrowane na praktykach do odporności psychicznej w ratownictwie medycznym

Ask the experts: a practitioner-centred approach to resilience in emergency medical services.

Butterworth Jade, Tangen Jason

Recenzja AI

Cel badania

Celem badania było zdefiniowanie odporności psychicznej osób pracujących w ratownictwie medycznym jako specyficznej, rozwijalnej umiejętności eksperckiej, a nie wyłącznie cechy osobowości lub braku objawów psychopatologicznych. Autorzy analizowali czynniki nasilające wpływ traumatycznych zdarzeń, strategie podtrzymywania sprawnego funkcjonowania oraz bariery organizacyjne i relacyjne.

Metoda

Przeprowadzono częściowo ustrukturyzowane wywiady z 20 ratownikami medycznymi i dyspozytorami Queensland Ambulance Service, ze stażem pracy od 2 do 38 lat. Materiał poddano refleksyjnej analizie tematycznej.

Wyniki

Zidentyfikowano trzy czynniki nasilające wpływ traumy: nieprzewidywalność, obciążenie moralne i zagrożenie osobiste, oraz trzy obszary strategii radzenia sobie: zasoby podstawowe, „tryb pracy” i wsparcie społeczne. „Tryb pracy” opisano jako specyficzny dla zawodu stan ukierunkowania na zadanie, obejmujący przygotowanie, działanie i regenerację, który wraz z doświadczeniem może przechodzić od wykonywania wymagającego wysiłku do automatyzacji.

Znaczenie dla praktyki

W praktyce klinicznej i szkoleniowej w Polsce wyniki wskazują na potrzebę uczenia konkretnych, obserwowalnych umiejętności funkcjonowania pod presją, a także planowania fazy regeneracji po zdarzeniu. Skuteczne programy wsparcia powinny uwzględniać zaufanie do organizacji, jakość komunikacji i wsparcie zespołowe, zamiast opierać się wyłącznie na kwestionariuszach cech odporności lub promowaniu nieprzerwanego „twardego” funkcjonowania.

Abstrakt oryginalny

Background: Resilience in high-stress occupations is commonly framed as a trait, an outcome, or the absence of psychopathology. None of these framings captures what practitioners in emergency medical services actually do, and interventions built on trait-based models have produced weak or inconsistent effects.Objective: This study argues that frontline resilience in emergency medical services is better understood as a domain-specific expert skill, and that work mode - a deliberately entered state, akin to an athlete's game face, in which the demands of the task rather than the emotional force of the scene govern functioning - is its central empirical signature. The aims were to identify factors that intensify traumatic impact, characterise the strategies practitioners use to maintain functioning, and explore systemic and relational barriers that constrain coping.Method: Twenty Queensland Ambulance Service paramedics and dispatchers (tenure 2-38 years) participated in semi-structured interviews, analysed via reflexive thematic analysis.Results: Three intensifiers of traumatic impact (unpredictability, moral weight, personal threat) defined the operational demands against which resilience was enacted. Three coping themes (baseline buffers, work mode, social scaffolding) described the architecture of sustained functioning. Work mode exhibited the defining features of skilled performance: domain specificity, a phased temporal structure (preparation, containment, recovery), and a developmental trajectory from effortful to automatic execution. Two further themes (organisational distrust, the outsider gap) described the systemic and relational conditions that constrain coping.Conclusions: Treating resilience as expertise shifts the field from descriptive stressor-outcome accounts towards assessable, trainable capacities, and exposes the limitations of trait-based self-report measures that cannot distinguish genuine resilience from unsustainable stoicism.

Źródło

EU

European journal of psychotraumatology

2026-12-01

DOI: 10.1080/20008066.2026.2737041

PMID: 42900532

PubMed Pełny tekst

Autorzy (2)

Butterworth JadeTangen Jason
StartSzukaj