PloS one
2026-01-01
Wpływ ćwiczeń ruchowych ukierunkowanych na łopatkę na wydolność sportową u sportowców z dyskinezą łopatki: przegląd systematyczny
Effects of scapular-focused movement-based exercises on sports performance of athletes with scapular dyskinesis: A systematic review.
Recenzja AI
Cel badania
Celem pracy była ocena, czy ćwiczenia ruchowe skoncentrowane na łopatce poprawiają wyniki sportowe u sportowców z dyskinezą łopatki.
Metoda
Autorzy przeprowadzili przegląd systematyczny (wg PRISMA) baz Web of Science, Scopus i PubMed do 30 lipca 2025 r., obejmując 14 badań (8 RCT, 6 nie-RCT) i ocenili ryzyko biasu narzędziami RoB-2 oraz ROBINS-I, z narracyjną syntezą wyników.
Wyniki
Z umiarkowaną pewnością wykazano, że 6–12‑tygodniowe programy ćwiczeń (3 sesje/tydz.) prawdopodobnie poprawiają funkcję barku, niepełnosprawność i zakres ruchu stawu ramiennego, natomiast wpływ na ból, siłę stożka rotatorów/mięśni łopatki i kinematykę łopatki oceniono jako niskiej pewności i niespójny. Wyniki dotyczące parametrów stricte sportowych (np. prędkość rzutu) są bardzo niepewne z powodu małych prób i sprzecznych rezultatów.
Znaczenie dla praktyki
W codziennej praktyce można rozważyć włączenie ukierunkowanych ćwiczeń stabilizacji łopatki i kontroli łańcucha kinematycznego u sportowców z dyskinezą łopatki w celu poprawy funkcji i zakresu ruchu barku. Należy jednak ostrożnie obiecywać efekt przeciwbólowy i poprawę wyników sportowych, a programy rehabilitacyjne dostosowywać indywidualnie, monitorując obiektywne wskaźniki funkcji barku.
Abstrakt oryginalny
BACKGROUND: Scapular dyskinesis is a common dysfunction among athletes, particularly in overhead sports, leading to pain, reduced range of motion (ROM), and impaired performance. Movement-based exercises are increasingly used to address these issues, but their overall impact on sports performance remains unclear. OBJECTIVE: This systematic review aims to evaluate the effects of movement-based exercises on sports performance in athletes with scapular dyskinesis. METHOD: A comprehensive search was conducted in Web of Science, Scopus, and PubMed up to July 30, 2025, following PRISMA guidelines. Data were extracted and assessed for risk of bias using RoB-2 and ROBINS-I tools. A narrative synthesis was performed due to study heterogeneity. RESULTS: Fourteen studies (8 RCTs and 6 non-RCTs) involving 412 participants with a mean age of 23.8 years assessed movement-based interventions lasting from a single session to 24 weeks, primarily focusing on scapular stabilization, kinetic chain control, and proprioception over 6-8 weeks with around three sessions per week. Moderate-certainty evidence suggests that exercise likely improves shoulder function, disability, and glenohumeral range of motion over 6-12 weeks. However, the evidence for pain reduction and improvement in rotator cuff/scapular strength is of low certainty, showing mixed effects depending on the specific program. Evidence for improvement in scapular kinematics is also of low certainty. Sport-specific performance outcomes, such as throwing velocity, remain highly uncertain due to small sample sizes and conflicting results from RCTs. CONCLUSION: Movement-based exercises may be considered by athletes with scapular dyskinesis to potentially improve shoulder function and glenohumeral range of motion; however, the certainty of evidence for effects on pain relief, strength, and sports performance is very low. Therefore, strong recommendations cannot be made at this stage. More tailored programs and well-structured RCTs are needed to clarify these effects.