European journal of trauma and emergency surgery : official publication of the European Trauma Society
2026-10-14
Postępowanie i wyniki leczenia umiarkowanych do ciężkich złamań pierścienia miednicy — 10-letnie doświadczenie australijskiego centrum urazowego I stopnia
Management and outcomes of moderate-to-severe pelvic ring fractures: a 10-year experience from an Australian Level 1 Trauma Centre.
Recenzja AI
Cel badania
Celem badania była ocena strategii postępowania oraz wyników klinicznych u dorosłych pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich złamaniami pierścienia miednicy leczonych w centrum urazowym I stopnia. Analizowano również zmiany w sposobach kontroli krwawienia na przestrzeni 10 lat.
Metoda
Było to retrospektywne, obserwacyjne badanie kohortowe obejmujące 313 pacjentów w wieku co najmniej 16 lat, leczonych w latach 2015–2024. Dane pochodziły z prospektywnie prowadzonego rejestru urazów; uwzględniono chorych z obrażeniami miednicy o ciężkości co najmniej 3 w skali AIS.
Wyniki
Większość urazów wynikała z wypadków komunikacyjnych, a mediana ISS wynosiła 26; 70,6% pacjentów miało obrażenia miednicy AIS 4–5. Interwencję w celu kontroli krwawienia zastosowano u 20,1% chorych, przy czym wykorzystanie angioembolizacji wzrosło z 6,7% w 2015 roku do 40,0% w 2024 roku; śmiertelność wewnątrzszpitalna wyniosła 7,7%, a większość zgonów była związana z ciężkim urazem mózgu, nie z krwotokiem z miednicy.
Znaczenie dla praktyki
W praktyce klinicznej wyniki podkreślają konieczność szybkiej, wielodyscyplinarnej oceny pacjentów z ciężkim urazem miednicy oraz dostępności procedur kontroli krwawienia, w tym angioembolizacji, w ramach regionalnego systemu urazowego. Należy jednocześnie pamiętać, że rokowanie zależy od obrażeń towarzyszących, zwłaszcza urazu czaszkowo-mózgowego, dlatego kluczowe są równoległa stabilizacja miednicy, diagnostyka krwawienia i kompleksowe postępowanie urazowe.
Abstrakt oryginalny
PURPOSE: Moderate-to-severe pelvic ring fractures are associated with high morbidity and mortality despite advances in resuscitation, development in trauma systems and multispecialty haemorrhage control. This study aimed to describe the management strategies and clinical outcomes of moderate-to-severe pelvic ring fractures over a 10-year period at an Australian Level I Trauma Centre. METHODS: A retrospective observational cohort study was performed of patients aged ≥ 16 years with moderate-to-severe pelvic ring fractures (Abbreviated Injury Scale (AIS) ≥ 3) treated between January 2015 and December 2024. Data were obtained from the institutional prospectively collected trauma registry. RESULTS: A total of 313 patients met the inclusion criteria. The mean age was 47.0 years and 69.3% were male. Motor vehicle (35.1%) and motorcycle collisions (24.9%) accounted for 60.1% of injuries. Median ISS was 26 (IQR 19-34), with 70.6% sustaining pelvic AIS 4-5 injuries. 20.1% of patients underwent at least one haemorrhage-control intervention, including angioembolisation (14.4%), preperitoneal pelvic packing (5.8%) and external fixation (5.8%). Angioembolisation utilisation increased from 6.7% in 2015 to 40.0% in 2024. In-hospital mortality was 7.7%, with traumatic brain injury accounting for 62.5% of deaths and haemorrhagic shock for only one death. CONCLUSION: Moderate-to-severe pelvic ring fractures remained characterised by high-energy mechanisms and severe multisystem injury over the study period, while management evolved with increasing utilisation of angioembolisation. In-hospital mortality was numerically lower compared with historical cohorts, with most deaths attributable to associated traumatic brain injury rather than pelvic haemorrhage.
Źródło
European journal of trauma and emergency surgery : official publication of the European Trauma Society
2026-10-14
DOI: 10.1007/s00068-026-03360-9
PMID: 42873254
PubMed Pełny tekst