Medical science monitor : international medical journal of experimental and clinical research
2026-05-16
Porównanie dostępu podrzepkowego i przyśrodkowego okołorzepkowego w całkowitej alloplastyce stawu kolanowego u pacjentów powyżej 75. roku życia: implikacje dla rehabilitacji pooperacyjnej i wczesnego uruchamiania
Comparison of Subvastus and Medial Parapatellar Approaches in Total Knee Arthroplasty for Patients Aged Over 75 Years: Implications for Postoperative Rehabilitation and Early Mobilization.
Recenzja AI
Cel badania
Celem badania było porównanie dostępu podrzepkowego (SV) i przyśrodkowego okołorzepkowego (MP) w całkowitej alloplastyce stawu kolanowego u pacjentów w wieku powyżej 75 lat, ze szczególnym uwzględnieniem rehabilitacji, wczesnego uruchamiania i powikłań.
Metoda
Przeprowadzono retrospektywne badanie z udziałem 60 pacjentów w wieku powyżej 75 lat z zaawansowaną chorobą zwyrodnieniową stawów (IV stopień), poddanych alloplastyce stawu kolanowego. Pacjentów podzielono na grupy w zależności od zastosowanego dostępu chirurgicznego: SV lub MP.
Wyniki
Grupa SV osiągnęła wcześniejsze unoszenie wyprostowanej nogi (1,7 vs 3,4 dnia), lepszy zakres ruchu w 1. tygodniu (94° vs 79°), niższe wyniki bólu w skali VAS w 3. dobie (4,0 vs 6,0) oraz krótszy pobyt szpitalny (5,0 vs 6,7 dnia). Powikłania związane z unieruchomieniem były rzadsze w grupie SV (3,3% vs 10%), choć utrata krwi była nieco wyższa (360,5 vs 340,2 ml).
Znaczenie dla praktyki
Dla polskich pracowników medycznych oznacza to, że wybór dostępu podrzepkowego może przyspieszyć wczesną mobilizację i skrócić hospitalizację u starszych pacjentów po alloplastyce kolana, co jest kluczowe w profilaktyce powikłań związanych z unieruchomieniem. Wyniki sugerują, że warto rozważyć ten dostęp u pacjentów po 75. roku życia, pomimo nieco wyższej utraty krwi.
Abstrakt oryginalny
BACKGROUND Total knee arthroplasty (TKA) is increasingly performed in older patients to manage severe osteoarthritis. Given the aging population, optimizing surgical techniques for this age group has become increasingly important. The surgical approach impacts postoperative outcomes, particularly in patients aged 75 years and over, who are prone to immobilization-related complications. This study compared the subvastus (SV) and medial parapatellar (MP) approaches, focusing on rehabilitation, early mobilization, and complications. MATERIAL AND METHODS A retrospective trial included 60 patients aged over 75 years with stage IV osteoarthritis, undergoing TKA. Patients were divided into SV or MP approaches. Outcomes included time to straight leg raise (SLR), range of motion (ROM), pain (visual analog scale, VAS), length of hospital stay, and complications. RESULTS The SV group achieved earlier SLR (1.7 vs 3.4 days, P=0.001), better ROM at 1 week (94° vs 79°, P=0.008), lower VAS scores at day 3 (4.0 vs 6.0, P=0.02), and shorter hospital stay (5.0 vs 6.7 days, P=0.03). Blood loss was slightly higher in the SV group (360.5 vs 340.2 mL, P=0.76). Immobilization-related complications were lower in the SV group (3.3% vs 10%, P=0.24). CONCLUSIONS The SV approach enhanced early mobilization and rehabilitation in older patients, potentially reducing immobilization-related complications, despite slightly higher blood loss. These findings suggest that the subvastus approach may be preferable in geriatric patients to enhance recovery outcomes.
Źródło
Medical science monitor : international medical journal of experimental and clinical research
2026-05-16
DOI: 10.12659/MSM.952375
PMID: 42141711
PubMed Pełny tekst