PloS one
2026-01-01
Mutacje genomu wirusa zapalenia wątroby typu B w regionach precore i bazowego promotora rdzenia u pacjentów z przewlekłym WZW B, bez HBeAg i z dużą wiremią, w Indonezji
Hepatitis B virus genome mutations in precore and basal core promoter regions among HBeAg-negative chronic hepatitis B patients with high viral load in Indonesia.
Recenzja AI
Cel badania
Celem badania była ocena częstości mutacji w regionach precore i bazowego promotora rdzenia wirusa HBV u pacjentów z przewlekłym WZW B, ujemnych pod względem HBeAg, ale z wiremią powyżej 200 000 IU/ml. Autorzy sprawdzali, czy mutacje te mogą wyjaśniać utrzymywanie się intensywnej replikacji wirusa mimo braku HBeAg.
Metoda
Przeprowadzono przekrojowe badanie 32 nieleczonych pacjentów z przewlekłym HBV, bez wcześniejszego szczepienia, w tym 16 osób HBeAg-ujemnych i 16 HBeAg-dodatnich. Mutacje analizowano metodą sekwencjonowania nowej generacji, a ich związki ze statusem HBeAg oceniano testami chi-kwadrat lub dokładnym testem Fishera, z korektą Benjamini–Hochberga.
Wyniki
Mutacje precore A1846T/C i G1896A występowały znacznie częściej u pacjentów HBeAg-ujemnych niż HBeAg-dodatnich, odpowiednio u 81,3% wobec 6,3% oraz 75,0% wobec 12,5% badanych. W analizie łącznej szczególnie często obserwowano także G1899A, co wskazuje na związek określonych mutacji z jednoczesnym brakiem HBeAg i utrzymywaniem dużej wiremii.
Znaczenie dla praktyki
W praktyce klinicznej ujemny wynik HBeAg nie powinien być traktowany jako wiarygodny dowód małej replikacji HBV; w przypadku podejrzenia aktywnego zakażenia, zwłaszcza u kobiet ciężarnych, kluczowe jest oznaczenie HBV DNA. Wyniki są istotne jako sygnał diagnostyczny, ale ze względu na małą próbę, jednoośrodkowy charakter badania i różnice populacyjne nie uzasadniają jeszcze rutynowego wykonywania analizy mutacji precore/BCP w Polsce.
Abstrakt oryginalny
Hepatitis B e antigen (HBeAg) is widely used as a marker for active HBV replication and serves as a surrogate for HBV DNA > 200,000 IU/mL to determine eligibility for tenofovir disoproxil fumarate (TDF) prophylaxis to prevent vertical transmission, according to WHO guidelines. However, some HBeAg-negative patients still harbor high viral loads. Mutations in the precore (PC) and basal core promoter (BCP) regions may reduce or abolish HBeAg expression without necessarily suppressing viral replication. Next-generation sequencing (NGS)-based characterization of these mutations remains limited in Indonesia. This study aimed to analyze the mutation prevalence in the BCP and PC regions associated with HBeAg negativity in Indonesian patients. We conducted a cross-sectional study of 32 chronic HBV treatment-naïve, unvaccinated patients with HBV DNA > 200,000 IU/mL (16 HBeAg-negative, 16 HBeAg-positive) at Cipto Mangunkusumo General Hospital. BCP and PC mutations were analyzed using NGS, classifying mutations as major (mutation frequency index [MFI] ≥20%) or minor (MFI 1- < 20%). Associations were analyzed using the Chi-square or Fisher's exact test and p-values were adjusted using the Benjamini-Hochberg procedure. Among 29 major mutation sites, PC mutations A1846T/C and G1896A were more frequent in HBeAg-negative than HBeAg-positive patients (81.3% vs 6.3% and 75.0% vs 12.5%, respectively; all adjusted p = 0.019). Combined analysis showed higher mutation frequencies in HBeAg-negative patients (93.8%, 81.3%, and 62.5% for A1846T/C, G1896A, and G1899A, respectively; all adjusted p = 0.015). In conclusion, HBeAg-negative patients with high viral loads are strongly associated with PC mutations, particularly G1896A, A1846T/C, and G1899A. These exploratory findings provide regional NGS-based molecular evidence that established PC mutations may contribute to the coexistence of HBeAg negativity and continued high-level HBV replication in Indonesian patients. Larger studies incorporating broader virological and clinical comparison groups are required to determine the clinical significance of these findings.