Badanie: wirtualna opieka pielęgniarska szansą na poprawę wydolności polskich szpitali

Badanie opublikowane 1 kwietnia 2026 roku w „The Journal of Nursing Administration” pokazuje, że wirtualna opieka pielęgniarska może poprawić jakość opieki nad pacjentem oraz efektywność operacyjną szpitali w Polsce w obliczu niedoborów kadrowych. Autorzy artykułu wskazują, że zdalne wsparcie pielęgniarek staje się jednym z realnych sposobów reagowania na narastające problemy organizacyjne w ochronie zdrowia. Pracę przygotowały Tina Mammone, Kimberly D. Hunter i Michelle Collins, które przeanalizowały wnioski z sympozjum „Virtual Care Nursing: From Readiness to Results” zorganizowanego przez AONL Foundation. W wydarzeniu wzięli udział liderzy pielęgniarstwa z praktyki klinicznej, środowiska akademickiego oraz organizacji zawodowych, którzy dzielili się doświadczeniami z wdrażania modeli wirtualnej opieki. Na podstawie tych materiałów powstał dokument podsumowujący, a następnie artykuł naukowy opisujący kluczowe obserwacje dotyczące efektów takiej opieki. Z analizy wynika, że wirtualna opieka pielęgniarska, oparta na zdalnym monitorowaniu pacjentów i wsparciu personelu pracującego przy łóżku chorego, może znacząco zwiększyć efektywność pracy zespołów pielęgniarskich. Autorzy podkreślają, że takie modele pozwalają lepiej wykorzystywać ograniczone zasoby kadrowe, jednocześnie utrzymując lub podnosząc jakość świadczeń. Zwracają uwagę, że rozwiązanie to sprawdza się szczególnie w warunkach dużego obciążenia oddziałów oraz rosnących oczekiwań dotyczących bezpieczeństwa i ciągłości opieki. Badanie opisuje wirtualną opiekę pielęgniarską jako element szerszej transformacji organizacji pracy w szpitalach, a nie prostą zamianę bezpośredniego kontaktu z pacjentem na kontakt online. W tym modelu pielęgniarki pracujące zdalnie wspierają personel na oddziale w ocenie stanu pacjentów, koordynacji opieki, prowadzeniu dokumentacji oraz edukacji chorych. Dzięki temu można częściowo odciążyć pielęgniarki przy łóżku pacjenta i pozwolić im skoncentrować czas na czynnościach wymagających fizycznej obecności. Autorzy osadzają swoje wnioski w realiach systemów ochrony zdrowia dotkniętych poważnymi brakami kadrowymi, presją kosztową oraz rosnącym zapotrzebowaniem na opiekę. W polskim systemie, w którym wskaźnik liczby pielęgniarek na 1000 mieszkańców należy do najniższych w Unii Europejskiej, a szpitale zmagają się z ograniczonymi budżetami, takie modele mogą stać się jednym z narzędzi łagodzenia tych napięć. Wirtualna opieka pielęgniarska jest już testowana w wielu krajach jako uzupełnienie tradycyjnej opieki. Publikacja nie przedstawia szczegółowych danych liczbowych ani przykładów konkretnych wdrożeń, ale sygnalizuje kierunek zmian i wskazuje obszary potencjalnych korzyści. Wnioski z badania mogą stać się punktem odniesienia dla polskich decydentów oraz dyrektorów szpitali rozważających inwestycje w rozwiązania teleopieki. Kolejnym krokiem może być przygotowanie pilotażowych projektów w krajowych placówkach i zebranie danych dotyczących ich efektów w warunkach polskiego systemu.